a furada do trasno

Unha icona histórica en primeira liña

2012-02-01T23:05:00.000+01:00

Non abondan os referentes históricos indiscutibles no nacionalismo galego. Pola súa capacidade intelectual e polo seu traballo político, hai dous que sobresaen moi por riba dos demais. Penso que se non admite discusión que Castelao é a figura máis senlleira do nacionalismo ata a metade do século XX, tampouco se debe poñer en dúbida que dende entón ata hoxe ese honor correspóndelle a Beiras. E se hoxe hai alguén que o dubide, a historia encargarase de confirmalo.

As iconas están ben cando non molestan. Para recibir homenaxes a maior gloria dos organizadores, ou para lembrar batallinhas do pasado nos medios. Incluso para teorizar escribindo artigos, canto máis en abstracto mellor. E si se presta a colaborar deixándose utilizar como figura carismática, mellor que mellor.

Pero claro, non é fácil ser figura histórica e seguir na primeira liña. ¿Imaxínanse a Raúl, aquel ex xogador do Madrid, que agora seica está estirando a súa carreira deportiva nun equipo alemán, xogando no Bernabeu e marcando o gol que elimine ao Madrid da Copa de Europa?, non dubiden de que os sinceros aplausos iniciais se tornarían rapidamente en asubíos aínda máis sinceros.

Dende esta lóxica é como se explica a reacción intempestiva que provocaron as intervencións de Beiras na Asamblea, cando por un momento a algúns -que vían fantasmas- lles parecía verosímil que puidese marcar o gol definitivo. Nos momentos decisivos non hai lugar para a nostalxia. O único que importa e gañar o partido.

Supoño que, aínda non sendo quen de marcar o gol do triunfo, sería para el intimamente reconfortante a homenaxe espontánea que ao final lle ofreceron boa parte dos mozos alí presentes. Si, eses que, segundo lin en algún twitter, seica lle aplaudían cando subiu ao atril só por beber auga. E é que, a pesar dos seus 75 anos, bebendo auga ao lado dun micrófono, agora que neses sitios non deixan fumar, tamén resulta difícil de superar.

Pasou o que tiña que pasar

2012-01-31T00:29:00.000+01:00

Non houbo empate técnico, mal que lle pese a Beiras. As cousas son como son. A asamblea gañouna a UPG. Gañaron os máis profesionais -no bo sentido-, os máis disciplinados, os máis cohesionados, os que saben deseñar estratexias para este tipo de cousas, os que levan toda a vida gañando asambleas.

E perdérona os menos dedicados, os que teñen menos control do aparato, os máis dispersos, os menos disciplinados, os que teñen máis discurso pero menos capacidade de mobilización, os que levan toda a vida perdendo asambleas.

Gañaron os especialistas en amarrar os partidos da casa, as disputas internas, pero que non son quen, e cada vez menos, de gañar ningún partido fóra. Como non podía ser doutra maneira, gañaron os que teñen os militantes.

Pero perderon os que teñen os votos, ou máis propiamente, os que teñen máis capacidade de captar votos.

Con todo, esta asamblea foi clarificadora. Puxo en evidencia, unha vez máis e debería ser a definitiva, as distancias ideolóxicas, de modelo de país, e de maneira de entender a acción política de uns e outros.

Os que gañaron queren máis esquerda, máis soberanismo, aínda renunciando, a curto e medio prazo, a influír nas institucións -agás en Pontevedra-.

Os que perderon, xa o dixo Aymerich, queren ter poder, aínda renunciando, ou modulando, boa parte das esencias para adecuarse mellor á realidade sociolóxica, e ideolóxica, do país.

¿E agora qué?. Semella que seguirá todo máis ou menos como estaba. Non vexo que os que perderon acaben de decidirse a dar ningún paso. Tamén o dixo Aymerich, se nos fosemos agora dentro de tres anos volveriamos a estar xuntos. E fóra, xa o dixemos aquí, fai frío.

Estando dentro e tendo a suficiente paciencia, quizás os que gañaron poidan ter o xesto de cambiar, de aquí aló, de candidato á presidencia da Xunta, para demostrar que non queren acaparalo todo, e de paso, deixar tranquilo a Jorquera onde estaba.

Patria o muerte, venceremos

2012-01-29T20:55:00.000+01:00

O Partido Comunista de Cuba (PCC) celebrou este fin de semana a súa primeira Conferencia Nacional coa presenza de Raúl Castro, presidente do país e primeiro secretario da organización.

Ás nove da mañá de onte, 28 de xaneiro, quedou inaugurada a reunión, na que os comunistas cubanos avaliaron a modificación nos métodos de traballo do partido así como a súa política de cadros con "énfase na promoción de mulleres, negros, mestizos e os mozos" a cargos políticos e estatais .

Un dos asuntos máis destacados aprobado nesta conferencia é a limitación a un máximo de dous períodos consecutivos de cinco anos a estadía en cargos políticos e estatais, tal e como propuxo Raúl Castro no VI Congreso do PCC, en abril de 2011.

A sesión de apertura correu a cargo do segundo secretario da organización, José Ramón Machado Ventura, que sinalou que esta reunión "non poderá abarcar todas as cuestións", e "vai concentrarse naqueles asuntos que son esenciais para o traballo diario da organización".

Un total de 811 delegados participaron na conferencia, realizada no Palacio das Convencións comunista da Habana e á que a prensa estranxeira acreditada na illa non tivo acceso.

Os delegados traballaron en catro comisións para examinar os métodos de traballo do partido, a súa labor política e ideolóxica, a política de cadros e relacións do PCC coa súa filial xuvenil e as restantes organizacións de masas do país.

A Conferencia Nacional do PCC suscitou moitas expectativas por mor da súa novidade, é a primeira na historia do partido, como pola posibilidade de que se tomen decisións tendentes ao relevo xeracional que Raúl Castro reclamou no Congreso de abril de 2011, cando foi elixido primeiro secretario do partido para substituír o seu irmán Fidel.

Sen embargo, o propio presidente cubano rebaixou o perfil da Conferencia ao sinalar recentemente que "o Congreso é o definitivo" e que "non hai que facerse tantas ilusións", só se van discutir "asuntos internos" da organización".

En varias ocasións nos últimos anos, Raúl Castro foi moi crítico do funcionamento do PCC pola súa implicación en funcións "que non lle corresponden" e pediulle que non interfira nas actividades do goberno, ao tempo que esixe un "cambio de mentalidade" para superar "dogmas e criterios obsoletos".

O presidente de Cuba, Raúl Castro, rexeitou hoxe o "modelo pluripartidista" na illa, no seu discurso de peche deste inédito conclave de dous días do Partido Comunista (PCC, único).

"Renunciar ao principio dun só partido sería o mesmo que legalizar ao partido ou os partidos do imperialismo (Estados Unidos) no chan patrio", dixo Raúl Castro, quen tamén é primeiro secretario do PCC.

"Defendemos o sistema de partido único fronte ao xogo da demagoxia e a mercantilización da política", engadiu o mandatario, quen comparou a illa con unha "praza sitiada" polos seus inimigos.

Estamos tocando el fondo...

2012-01-28T23:05:00.001+01:00

Á metade do fin de semana decisivo para o futuro do BNG. De momento, gaña APU (alternativa pola unidade), é dicir, a UPG, por dous sets a cero. O primeiro set gañouno co informe de xestión da actual dirección. O segundo, rexeitando en todas as mesas as emendas á totalidade que +Galiza/EI presentaba á ponencia política.

O realmente importante debería ser o debate do documento político. Para redefinir qué é o BNG e cara a ónde quere avanzar. Máis esquerda e máis soberanismo aínda a costa de perder apoio electoral e presenza institucional, ou máis socialdemocracia e máis federalismo e así ter máis votos e máis protagonismo nas institucións. Pero semella que, como ocorre no resto de forzas políticas, dáse por suposto que ese debate vai implícito na elección das persoas, que é o que realmente se vai producir mañá. Se gaña a U teremos que entender que estamos na primeira opción, se gaña +Galiza, estaríamos na segunda. Aínda caben dúas opcións intermedias máis. Que se pacte unha saída conxunta con predominio da U, cambiando o cromo de Jorquera polo de Aymerich, ou polo contrario, saída conxunta con predominio de +Galiza, cambiando o cromo de Beiras -que fai nesta asamblea o último acto de servizo- polo de Guillerme Vázquez.

Calquera destas catro solucións é igual de mala. Os modelos implícitos en cada unha das correntes son tan antagónicos que resulta imposible ningunha solución de síntese. Nin o modelo de país nin o modo de facer política teñen nada que ver. Precisamente por iso, como diciamos aquí hai uns días, non se entenden esas declaracións de unidade e de non ruptura que están a facer os dirixentes dos dous bandos para o caso de saír derrotados da asamblea.

¿E os votantes? ¿e a militancia?. Uns poucos, iranse para a casa, para a abstención ou para Izquierda Unida, como xa ven ocorrendo nos últimos anos. Os máis, os nostálxicos, os sentimentais, os abduzidos pola forza dos símbolos e do marketing político seguirán aí. Non importa cara a ónde, pero aí. Coas mesmas bandeiras e as mesmas estrelas.

Corrupción e riqueza ¿algunha relación?

2012-01-27T22:57:00.000+01:00

O Índice de Percepción da Corrupción, que anualmente publica Transparencia Internacional -unha organización da sociedade civil que loita contra a corrupción- clasifica aos países en función dos niveis de corrupción percibidos no sector público. Está baseado en enquisas que inclúen cuestións relacionadas co suborno a funcionarios públicos, pagos irregulares nas contratacións públicas, malversación de fondos públicos e outras preguntas que demostran a solidez e a eficacia das administracións públicas contra a corrupción. Utilízanse percepcións porque a corrupción propiamente dita é en gran parte unha actividade oculta que é difícil de medir. As percepcións teñen demostrado, sen embargo, que constitúen unha estimación fiable da corrupción.

O Índice de Percepción da Corrupción clasifica aos países nunha escala de 0 a 10. Canto máis alta sexa a puntuación máis sólida demostra ser a administración pública dun país fronte ás irregularidades e, polo tanto, a maior puntuación, menor corrupción.

Gráfico 1. Evolución do Índice de Percepción da Corrupción 2004-2011

Para simplificar, seleccionamos unha mostra heteroxénea de trece países. O Gráfico 1, mostra a evolución dende 2004 ata 2011, do Índice de Percepción da Corrupción neses trece países. Nova Zelandia e Finlandia son en todos os anos considerados líderes destacados neste índice. No ano 2004, España ocupaba o posto 22 do mundo, cunha puntuación de 7,1. É dicir, había 21 países cun Índice de Percepción da Corrupción superior ao de España, polo tanto cunha menor corrupción, ou máis propiamente, cunha menor percepción da corrupción. En 2011, España ocupa a posición 31 do mundo, con 6,2 puntos.

Gráfico 2. Índice de Percepción da Corrupción 2011.

O Gráfico 2, reflicte os resultados en 2011 para os trece países seleccionados. Nova Zelandia -1ª posición mundial-, Finlandia -2ª posición- e mesmo Alemaña -posición 14 do mundo-, seguen a ocupar lugares destacados. Pode parecer sorprendente a posición de dous países latinoamericanos, Chile -posición 22 do mundo- e Uruguai -posición 25-, ambos por diante de España -posición 31-. E mesmo a de Irlanda, país intervido, a pesar do que mantén unha excelente posición 19 do mundo. Polo demais, todo bastante coincidente coas ideas preconcibidas que se puideran ter sobre este asunto.

Sen embargo, parece intuitivamente razoable considerar que o nivel de corrupción está en relación inversa á riqueza do país, e dicir, a máis riqueza menos corrupción. Polo tanto, podemos facer o exercicio de ponderar o Índice de Percepción da Corrupción de cada país polo seu PIB per cápita. Os resultados, que se amosan no Gráfico 3, son realmente sorprendentes.

Gráfico 3. Índice de Percepción da Corrupción ponderado polo PIB per cápita (2011)

Resulta que o país cun índice maior, que equivale como xa explicamos a menor corrupción, pasaría a ser Uruguai, seguido de Chile e, en terceiro lugar Brasil. Nova Zelandia e Finlandia, líderes indiscutibles todos os anos no Índice de Percepción da Corrupción, quedarían relegados ao cuarto e quinto lugares respectivamente.

Aquí o deixo, para que cada quen conclúa o que lle pareza.

O catecismo do empresariado vigués

2012-01-27T00:55:00.002+01:00

O Club Financiero de Vigo, agora seica Círculo de Empresarios de Galicia, é basicamente un club social, con servizo de restauración e salas de lecer para goce dos asociados.

Amais disto, dedícase a organizar charlas, xornadas, foros de debate, almorzos con persoeiros relevantes -case sempre políticos-. Actividades financiadas, a meirande parte das veces, con recursos públicos -Consellerías e outros departamentos da Xunta de Galicia-.

De cando en vez, elabora pseudoinformes, sempre con un ton provocador. Semella que seguindo aquela máxima de "hagamos que ladren, luego puede parecer que cabalgamos". Sempre sen datos, sen ningún rigor, e sen límites a respecto da temática sobre a que lles podería corresponder opinar.

Hai aproximadamente un ano presentou un informe que en síntese viña a dicir que un dos graves problemas de competitividade do país tiña a súa orixe na cooficialidade do idioma galego. Seica os directivos de empresa rexeitaban vir a Galicia para non someter aos seus vástagos á tortura de ter que aprender o galego. Incitaban á Xunta de Galicia a financiar colexios integramente en español ou, curiosamente, en inglés.

Hoxe fixeron público outro destes panfletos, que leva por título "propuestas para un cambio necesario". Unha síntese do seu contido, extractada das reseñas de Faro de Vigo e El País -mágoa non ter acceso de momento ao documento íntegro- di cousas coma estas:

1) Transcurridos más de treinta años desde la aprobación de la actual Constitución, surgen serias dudas sobre si el proceso que se ha seguido en la construcción del Estado de las autonomías ha ido mucho más allá de lo que pretendían los padres constituyentes.

2) La eliminación del Senado. Lejos de ser, como parecía pretenderse, una cámara territorial, no ha pasado de ser una mera cámara de segunda lectura, sin apenas actividad, con un coste anual de 55 millones. Es perfectamente prescindible con su actual composición y fines.

3) En España existen más de 8.000 ayuntamientos, 41 diputaciones, 7 cabildos, 4 consejos insulares, 17 autonomías calcadas de la administración central con consejos consultivos, fundaciones, defensores del pueblo, etc..., además de dos ciudades autónomas, 80.000 cargos públicos, 1.256 diputados autonómicos, 350 diputados, 264 senadores, 1.030 diputados provinciales, 3.186.000 funcionarios... Todo ello en una población de 47 millones de habitantes, de los que 4.910.000 (20%) están desempleados.

4) Aboga también por reducir el número de diputados nacionales a 300, "como propuso Rajoy en varias ocasiones".

5) El Estado debe “recuperar competencias transferidas a las comunidades” para acabar con la “carga ideológica” que se transmite en las aulas de lugares como Cataluña.

6) Debe retomarse una unidad mínima en los planteamientos educativos porque ahora hay 17 legislaciones independientes y estancas.

7) No es de recibo que los españoles tengan problemas para ser atendidos en otras comunidades, ni que nuestros escolares, al margen de imposiciones lingüísticas, ignoren la historia común.

8) Es necesario plantearnos si realmente España precisa de 50 universidades públicas y 24 privadas, con 100.000 empleados a su servicio y presupuestos que superan los 6.700 millones de euros con unos estándares de calidad que ubican a la mejor en el puesto 180 entre todas las del mundo.

9) Posiblemente la enseñanza universitaria no deba ser gratuita. Las universidades han de ser capaces de seleccionar, atraer y becar los mejores expedientes.

10) Reducir a la mínima expresión el Estado. Sobre las 4.023 empresas, fundaciones y consorcios públicos, que hay en España piden una reestructuración de cara a su privatización, integración o liquidación.

11) En Galicia sobran 200 -todos los de menos de 5.000 habitantes- de los 315 ayuntamientos. Además esa fusión, el lobby recomienda que se haga “de arriba abajo”, y no de manera voluntaria.

12) Reformar o, en su caso, suprimir diputaciones.

13) Incentivos fiscales para los familiares que presten a emprendedores. Es decir, estimular los préstamos para montar negocios por razón de parentesco.

14) Más tradicionales fueron sus peticiones de rebajas en el Impuesto de Sociedades y las cuotas para los autónomos.

15) No deberíamos obsesionarnos con la política de recortes. La subida de impuestos es un recurso fácil, pero no es imaginativo ni innovador.

16) En el mercado laboral, suscriben las demandas de la CEOE para que se simplifiquen los tipos de contrato e ir hacia el contrato único, con indemnizaciones por despido de 20 días.

17) Esfuerzos contra el fraude fiscal.

18) Un mix energético que no descarte la energía nuclear.

19) Reducir y simplificar las normas administrativas.

20) El saneamiento de la banca.

21) Las televisiones públicas, cuyo coste de mantenimiento superó los 1.100 millones de euros, mientras que las pérdidas acumuladas en 2010 alcanzaron los 1.600 millones, lo que supone 118 euros por hogar. Urge la racionalización de este gasto, sin descartar su privatización o cierre, para lo que habría que proceder a realizar los cambios pertinentes.

Despois de ler tal fileira de boutades, xorden algunhas preguntas inevitables:

1) ¿Imaxínanse vostedes aos socios do Celta, ou aos socios do club de petanca de Matamá, cuspindo as mesmas opinións, co mesmo fundamento?

2) Entende o CFV cál é o seu papel e cáles son os seus límites?

3) Realmente, cántos dos 641 asociados que figuran, con nome ou razón social, na páxina web do CFV subscriben este documento?

4) ¿Son conscientes os empresarios asociados a este Círculo do despropósito que supón deixar que se utilice o seu nome para isto?

5) Trátase simplemente dunha estratexia de reality show para darlle visibilidade ao seu club social?.

6) Si realmente esta é a opinión maioritaria do empresariado, ¿qué clase empresarial ten este país?.

Novo modelo de financiamento autonómico: máis insolidariedade

2012-01-24T22:55:00.003+01:00

Co novo modelo, desenvolvido en 2009 polo goberno Zapatero, Cataluña, que impulsou esta reforma trala aprobación do Estatut, obtivo 1.986 millóns de euros máis, situándose por primeira vez por riba da media das comunidades autónomas en recursos tributarios por habitante unha vez descontada a súa achega á solidariedade rexional. Conseguiu rachar así coa dinámica do anterior modelo de 2001, no que Cataluña tendo unha recadación fiscal superior á media, tras as súas achegas á solidariedade rexional quedaba por debaixo da media española en financiamento recibido. Tomando un índice 100, que representa a media das autonomías, a Generalitat recadou 120,7 e obtén un 103,6 de financiamento. No modelo anterior, recadando 119, obtiña 96 de financiamento.

Con todo, a gran beneficiada é a Comunidad de Madrid, a pesar de ser moi reticente co novo modelo no momento da súa aprobación. Coa actual fórmula, Madrid recada 145,9 e obtén, despois de contribuír á solidariedade rexional, un financiamento de 108. No modelo anterior, recadaba 137, e obtiña de financiamento 93.

Para Galicia, o novo modelo é claramente prexudicial. Anteriormente, Galicia recadando 88 obtiña, grazas a solidariedade rexional, un financiamento de 115. Co novo sistema, a Xunta recada 83,2, e obtén un financiamento de 101,1. É dicir, o cambio de modelo supón pasar dun diferencial de 27 puntos (115-88) a un diferencial de só 17,9 puntos (101,1-83,2).

En xeral, isto é o que ocorre con tódalas comunidades autónomas no novo sistema de financiamento. As máis ricas, as que máis recadan, melloran o seu financiamento. Pola contra, as máis pobres, as que menos recadan, ven reducido o seu financiamento. Con outras palabras, o novo sistema é menos redistributivo, e polo tanto, máis insolidario que o anterior.

Gráfico 1. Racadación fiscal e financiamento por comunidade autónoma co modelo 2001

(Media España =100)

O Gráfico 1, mostra a recadación e o financiamento de cada unha das comunidades autónomas, tomando 100 como media para o conxunto de España, co modelo anterior que se aprobara en 2001. E o Gráfico 2, mostra o diferencial financiamento - recadación por comunidade autónoma nese sistema de 2001. Apréciase como a comunidade máis favorecida, Extramadura, tiña un diferencial positivo, diferenza entre financiamento obtido e recadación fiscal, de 50 puntos. O mesmo que Canarias que obtiña un diferencial positivo de 48 puntos. En terceiro lugar estaba Galicia cun diferencial de 27 puntos. No lado contrario, a comunidade máis desfavorecida, Baleares, tiña un diferencial negativo de -45. Seguíalle Madrid con -44 e Cataluña con -23.

Gráfico 2. Diferencial Racadación fiscal - financiamento por comunidade autónoma co modelo 2001

No Gráfico 3, vese a recadación e o financiamento nas diferentes comunidades autónomas co novo sistema de 2009. E o Gráfico 4, amosa o diferencial financiamento - recadación neste novo sistema 2009. Agora o diferencial máis positivo corresponde a Canarias 39,6, seguido de Extremadura 35,8, e Galicia 17,9. Si se compara co Gráfico 2, compróbase que Canarias perde 8,4 puntos de diferencial, Extremadura perde 14,2, e Galicia perde 9,1. No outro extremo, a Comunidad de Madrid ten un diferencial de -37,3, gañando 6,7 puntos respecto ao sistema anterior, Baleares -22,3, co que recupera 22,7 puntos, e Cataluña -17,1, mellorando a respecto do modelo anterior 5,9 puntos.

Gráfico 3. Racadación fiscal e financiamento por comunidade autónoma co modelo 2009

(Media España =100).

Gráfico 4. Diferencial Racadación fiscal - financiamento por comunidade autónoma co modelo 2009

Así pois, o novo modelo reduce a variabilidade, prexudicando ás autonomías máis pobres e favorecendo ás máis ricas. Ou o que é o mesmo, diminúe os efectos redistributivos e a solidariedade do sistema.

Un exemplo máis, como xa temos escrito aquí máis dunha vez, de que hoxe por hoxe, o discurso nacionalista de éxito constrúese en base a este tipo de argumentos fiscais insolidarios, en Cataluña, en Escocia, ou en Santa Cruz (Bolivia). E non queda espazo, neste novo contexto económico, para o nacionalismo de esquerdas, internacionalista, solidario e anticolonialista.

Por iso resulta cada vez máis inexplicable o seguidismo romántico que dende o nacionalismo galego se fai das formulacións que chegan de Cataluña ou Euskadi.

Diante da XIII Asamblea Nacional do BNG

2012-01-23T22:49:00.001+01:00

Como sempre fago ao comezar a escribir, coloco no word o galego como idioma por defecto do documento. Escribo asamblea e detéctame erro ortográfico. Recorro ao tradutor do google, escribo asamblea en español e premo o botón de traducir ao galego. O resultado pareceume asombroso. Google di que a tradución correcta do termo "asamblea" ao galego é "montaxe". Invito ao lector a facer a comprobación, para corroborar que non estou de broma.

Despois da sorpresa inicial, fico desconcertado. Non cabe dúbida que estas grandes empresas, como google, son líderes mundiais por algo. A saber os custos e o esforzo que tiveron que dedicar á investigación filolóxica para chegar á conclusión de que esta é a tradución correcta.

O máis importante é que a respecto do asunto sobre o que pretendo escribir hoxe aquí, a tradución que propón o google non deixa de ser acaída.

Gráfico 1. Resultados electorais do BNG medidos en porcentaxe de voto en Galicia.

O mellor resultado electoral do BNG prodúcese en 1997. O Gráfico 1, mostra como nas eleccións autonómicas dese ano se obtivo o 25,11% do total de voto. Nas Municipais de 1999 obtívose o 18,54%, e nas Europeas do mesmo ano 21,98%. Nas Xerais do 2000, tamén un bo resultado, o 18,62%. Nas Autonómicas de 2001, o 22,97%. A partir de aí, todo costa abaixo, a pesar de que en 2005 se consigue entrar no goberno da Xunta cun resultado claramente inferior ao de catro anos antes, o 18,89%.

Como dende 1997, e van xa 15 anos, non se deixa de perder apoio electoral, en todas e cada unha das convocatorias electorais, parecería obrigado aproveitar esta Asamblea 2012 para facer unha análise seria de cáles son as causas, e formular, en consecuencia, unha reorientación da acción política cara ao futuro. Iso que agora se chama un debate de ideas.

Lonxe disto, o que se está a desenvolver é unha batalla encarnizada por ver quen gaña a Asamblea e se fai co control do aparato.

A UPG está demostrando, nas asambleas comarcais, que sigue a ter o control da estrutura. E tamén demostrou, co nomeamento de Jorquera como candidato á presidencia da Xunta e de Guillerme Vázquez como voceiro nacional, que está moi por riba dos outros grupos en estratexia política. ¿Ou alguén dubida que esa é unha xogada maestra para, na hipótese de que se presente mal a Asamblea, ter cromos que cambiar?. A posible terceira candidatura de Movemento Galego ao Socialismo, ¿será outra xogada maestra da U?.

Enténdese o dos Irmandinhos. Tratan de construír unha alternativa. Pero advirten que se non se produce un cambio, iranse.

O de Aymerich e + Galiza, resulta máis difícil de entender. Nada que obxectar ao entendemento cos Irmandinhos. Máis difícil resulta aceptar que seica o Beiras é imprescindible para conectar cos mozos. E moito menos entendibles as últimas declaracións de Carlos Aymerich que, ao contrario que o Beiras, descarta calquera ruptura sexa cal sexa o resultado da Asamblea. E iso a pesar dos abandonos, por non compartir, de Táboas, Pérez Lema e outros. O único argumento debe ser que fóra fai máis frío. Ou sexa que están dispostos a ir aguantando así, de catro en catro anos, ata o esmorecemento final. E por suposto, calquera dos intercambios de cromos, aos que aludíamos antes, que propoña a UPG, con seguridade que sería aceptado.

En calquera caso, e para calquera das alternativas, o control do aparato dunha organización dividida en dous -ou tres- bloques con visións tan diferentes da acción política que debe desenvolver o nacionalismo, ¿para qué?.

Perspectivas económicas: outra vez se equivoca o FMI

2012-01-22T14:29:00.000+01:00

Esta pasada semana coñecíase que o borrador de informe anual do Fondo Monetario Internacional (FMI) augura para España unha recesión en 2012 de -1,7% do PIB. Recesión que se prolongaría durante todo o 2013 cunha caída do PIB de -0,3%.

Hoxe publica El País a previsión que fai a empresa privada Analistas Financieros Internacionales (AFI), que prognostica unha recesión do -1,3% do PIB en 2012, cunha leve recuperación do 0,3% en 2013.

Estas previsións susténtanse en dous feitos fundamentais. O primeiro, o empeño do goberno en reducir o déficit público dende o 8,3% co que finalizou 2011, ata o 4,4% co que quere rematar 2012. Redución que obviamente provocaría unha importante contracción da demanda interna e un incremento do paro. O segundo, a restrición do crédito que debido á delicada situación da banca non flúe nin cara ás empresas nin cara ás familias.

Á vista do histórico de erros de previsión, tanto do FMI, como de AFI e demais pitonisos económicos, que periodicamente -practicamente cunha frecuencia trimestral- veñen a corrixir sistematicamente a súa anterior previsión, en a furada do trasno sentímonos plenamente lexitimados para contribuír coa nosa propia previsión. Temos a favor, obviamente, o non ter acumulado ningún erro no pasado por non ter feito nunca este tipo de prognósticos. No peor dos casos, tampouco erraremos máis que calquera destes reputados analistas.

A nosa previsión é, por unha vez, moito máis optimista que a dos restantes prognosticadores. Así, estimamos que en 2012 a economía española permanecerá practicamente estancada, cun crecemento do 0,1% do PIB, mentres que en 2013 o crecemento será do 0,5% do PIB.

Gráfico 1. Perspectivas de crecemento 2012-2013 (evolución do PIB español)

Dous argumentos sustentan a nosa previsión. En primeiro lugar, o cambio de criterio da Unión Europea, que se albisca nas últimas declaracións de Merkosy nas que empezan a apuntar xa a necesidade de poñer en marcha políticas de reactivación económica e crecemento, tanto nos países intervidos -Irlanda, Portugal e Grecia- como naqueles con graves deficiencias estruturais -España e Italia-. Ademais, á Unión Europea non lle queda outra que contrarrestar a agresiva política monetaria que ven realizando a Reserva Federal norteamericana, poñendo en marcha medidas semellantes no Banco Central Europeo. De feito, aínda que non transcende demasiado, a relaxación das primas de risco das últimas semanas obedece exclusivamente ás enormes inxeccións de liquidez que está a facer o Banco Central Europeo. Cabe esperar que esta política monetaria hiper-expansiva siga aplicándose a medio prazo, sobre todo si se consigue avanzar cara a unha maior integración fiscal a nivel europeo. Esta é a única vía para que, dunha vez, volva a fluír o crédito e se reactive, aínda que timidamente, a demanda interna.

O segundo gran argumento que barallamos é que o goberno de España consiga autorización de Alemaña para relaxar as políticas de austeridade e os obxectivos de redución de déficit público. Entendendo que é importante racionalizar o gasto público, o que non ten ningunha xustificación é esa obsesión por eliminar o déficit a curto prazo, impedindo calquera política pública que puidera contribuír á recuperación económica. Non debemos esquecer que, a pesar do elevado déficit público español, a nosa débeda pública é 15 puntos menor, en termos de PIB, que a de Alemaña, por exemplo. Hai marxe, polo tanto, para adiar o obxectivo de redución de déficit marcado para 2012, acadar un 4,4%, ata o 2014 ou 2015.

Se non se avanza nestas dúas direccións que propoñemos aquí, a incerteza sobre a viabilidade futura da Unión Europea é absoluta.

Construción naval: si, aquí tamén os chinos

2012-01-21T16:59:00.001+01:00

En 1975 a construción naval empregaba en España a 58.000 traballadores para producir máis de medio millón de toneladas brutas compensadas (cgt). En 2010 quedan menos de 2.500 para construír 240.000 cgt. Podería pensarse que, á marxe da caída da produción, eses datos reflicten un espectacular incremento da produtividade. É certo só en parte. Dende hai moitos anos, os estaleiros españois subcontratan noutros países a construción de partes moi significativas do buque.

Gráfico 1. Evolución do número de traballadores da construción naval en España (1975-2010)

Gráfico 2. Evolución do volume de produción na construción naval en España (1980-2010)

Como é ben coñecido unha parte importante da produción española concentrouse historicamente en Galicia. A día de hoxe aínda se produce aquí máis do 40% da produción española medida en cgt.

Porén, o realmente importante é que a produción mundial, tamén neste sector, historicamente tan importante en Europa, estase concentrando de maneira case total no continente asiático.

Gráfico 3. Distribución da construción naval no mundo 2004-2014 (en Mcgt)

No 2010, ano de maior construción mundial nas últimas décadas, de 51,8 millóns de cgt construídas, Asia acaparou 46,7, é dicir, máis do 90% da produción mundial. E a produción europea, que tivo un lixeiro repunte nos últimos anos da década pasada, estase reducindo de maneira moi notable nos últimos anos. E dentro de Europa, só Alemaña e Turquía manteñen algún volume significativo de actividade.

Gráfico 4. Construción naval en Europa por países 2004-2014 (en Mcgt)

Pero si analizamos como se distribúe a produción entre os países asiáticos, vemos como China, que en 2004 estaba moi por debaixo dos países líderes, Xapón e Corea do Sur, dende 2010 está moi notablemente por riba de ambos.

Gráfico 5. Construción naval en Asia por países 2004-2014 (en Mcgt)

Si nun post anterior analizabamos a penetración de capital chino en empresas de todos os sectores en todo o mundo, incluídos USA e Europa, e despois viamos como nos últimos anos China acadou o liderado na produción de automóbiles, os datos sobre construción naval que traemos hoxe aquí, veñen a refrendar o ritmo ao que este xigantesco país se está a converter na verdadeira fábrica do mundo.

Malas perspectivas para nós. Dúas das actividades industriais máis importantes para Galicia, automoción e construción naval, suxeitas á implacable competencia chinesa.

Cada vez somos menos e máis vellos

2012-01-17T21:40:00.002+01:00

En 2002 Galicia representaba o 6, 58% da poboación española. Se ben nestes dez anos a poboación galega se incrementou -en 2012 somos o 1,31% máis dos que éramos en 2002- fíxoo a un ritmo moito menor que o conxunto de España -en 2012 hai un 12,77% máis de españois dos que había en 2002-. O resultado é que o actual peso demográfico de Galicia no conxunto do Estado é do 5,91%.

Gráfico 1. Evolución do peso da poboación galega no conxunto de España (2002-2012)

En termos absolutos, a poboación española non deixou de medrar ao longo de toda esta década. É certo que no último ano practicamente non houbo variación -só 0,09%-, pero nos anos anteriores os incrementos anuais eran notables. Así se pasou de 40.964.244 h. en 2002, a 46.196.278 h. en 2012.

Gráfico 2. Evolución demográfica en España (2002-2012)

En Galicia, incluso nos anos de máis crecemento, os incrementos foron moito máis modestos. E o que é peor, nos tres últimos anos, dende 2009, estamos xa perdendo poboación. En 2002 eramos 2.693.733 h., chegamos a ser 2.738.930 h. en 2009, para baixar en 2012 ata os 2.728.905 h.

Gráfico 3. Evolución demográfica en Galicia (2002-2012)

É evidente que tanto o estancamento no crecemento demográfico español como o descenso no caso galego son o resultado de tres fenómenos paralelos.

O primeiro é a moita menor chegada de inmigrantes de fóra da Unión Europea, especialmente latinoamericanos , motivada polas taxas de paro que sufrimos en España.

O segundo, o retorno aos seus países de orixe de inmigrantes que tiñan chagado a mediados da década pasada; tamén neste caso maioritariamente latinoamericanos, consecuencia da crise de aquí e da recuperación económica que se está producindo alí, sobre todo en Perú, Brasil e Arxentina, pero tamén no resto de países suramericanos.

E o terceiro fenómeno, quizás o máis importante, é a saída de españois a buscar fóra o traballo que non atopan aquí. Como ocorreu sempre en tódolos fenómenos migratorios, a poboación que sae é a máis nova. A diferenza da actual xeira a respecto de outras saídas masivas, das que tanto sabemos en Galicia, é que agora, polo xeral, a poboación que emigra é a mellor formada e a máis cualificada. Non fai falla engadir que iso supón a descapitalización do recurso máis importante e decisivo que ten o país, o coñecemento. O que é peor, dilapídase unha boa parte do esforzo que o país ten investido en formar a esa xeración.

A consecuencia para Galicia é unha pirámide de poboación cada vez máis descompensada. En 2002, o 20,95% da poboación superaba os 65 anos. En 2012 esa porcentaxe está xa no 22,38%. Polo contrario, a poboación máis nova, de 18 anos ou menos, que representaba en 2002 o 16,37% do total, é so o 14,96% en 2012.

Gráfico 4. Evolución da pirámide demográfica en Galicia (2002-2012)

O peor é que esta tendencia acentuarase nos vindeiros anos. Unha poboación economicamente dependente cada vez máis importante e, polo contrario, unha poboación en idade produtiva cada vez menor e que, se non lle poñemos remedio, estará aínda máis diminuída pola fuga de coñecemento que se está empezando a levar a emigración.

O pasamento de Fraga Iribarne no twitter

2012-01-16T23:41:00.000+01:00

Xa temos escrito aquí algunha que outra vez que o twitter é un invento diabólico. Na noite de onte, coa noticia da morte de Fraga Iribarne, aparte dalgunhas semblanzas notables, aínda que resultaba demasiado evidente que estaban escritas e revisadas hai semanas, por certo excelente a de Hermida en El País, e curiosa, cando menos, a de Barreiro Rivas hoxe en La Voz de Galicia –un trallo hixiénico, diría eu-, o máis interesante estaba nas redes sociais, nomeadamente no twitter, onde se verten emocións e sentimentos a bote pronto sen a mínima reflexión sobre a súa conveniencia ou repercusións futuras, mesmo no plano individual.

Foron abondosas as consabidas sentenzas, máis ou menos enxeñosas, que teñen como único obxectivo facerse o simpático, e outra ringleira importante de comunicacións que lembraban o pasado franquista do persoeiro, entre as cales destacaban un bo número delas que citaban con nomes e apelidos a moitos represaliados e que lle imputaban os crimes ao falecido.

Pero sobre todo, asistimos a unha serie de twitters viscerais do fillo -cabe a posibilidade de que sexa un impostor, pero non ten trazas- dun dos máis estreitos colaboradores de Fraga Iribarne na súa etapa de presidente do goberno de Galicia. Durante un tempo o delfín predilecto do patrón, chamado a sucedelo, ata que o Prestige se cruzou no seu camiño.

Pois ben, onte o fillo twitteou en directo todos os seus recordos e pensamentos a respecto do falecido, expresando neles toda a carraxe acumulada durante anos.

Non dubido que teña motivos máis que suficientes para ese resentimento. Porque para cada quen un pai, sobre todo si está morto, é o máis íntimo e sagrado.

O que xa non teño tan claro é a conveniencia, moito menos a utilidade, de difundir eses pensamentos tan sinceros e persoais a través dun trebello como o twitter.

Si o fixo como estratexia para facer público, deste xeito tan sui generis, un cambio na súa posición política, paréceme unha elección, cando menos, extravagante.

Si, como quero crer, obedece simplemente á imposibilidade de controlar o calentón, aínda que desculpable dende unha perspectiva persoal, di moi pouco a favor das súas habilidades para actuar no escenario político.

Aínda que tamén cabe a posibilidade de que el mesmo tivese xa descontada a súa participación activa na política e se tratase, simplemente, dun xesto de honradez consigo mesmo.

En calquera caso, se non existise o twitter quizás tivésemos algún motivo menos do que nos arrepentir pasado un tempo.

¿O corralito como solución?, non grazas

2012-01-15T15:46:00.001+01:00

Está empezando a tomar corpo nos ambientes máis progresistas e entre os economistas alternativos, moi lonxanos da corrente principal, a idea de que para España a solución á crise pasa pola saída do euro. Acabo de ler un artigo de Vicenç Navarro que sustenta esta tese tomando como referente o acontecido en Arxentina na última década, aínda que ao final ven a dicir que mellor outras alternativas.

Centrar a análise só nos resultados logrados, sempre expresados en porcentaxe sobre a situación inicial, corre o risco de provocar un efecto espellismo motivado pola simplificación.

É certo que a Arxentina mellorou moito a súa situación económica nos dez últimos anos. Tanto en taxas de crecemento económico, como en redistribución da riqueza e en atención social aos excluídos.

Pero a avaliación deses bos resultados non pode ignorar nin a situación de partida, nin os custos que a cidadanía arxentina tivo que soportar. E aínda menos supoñer que as receitas aplicadas alí terían que ser igualmente válidas en España.

No ano 2000, a Arxentina era un país en caída libre. A situación social e económica era dramática para un país que a mediados do século XX estivera no club dos países ricos (remito ao lector a un post anterior: A Arxentina tamén foi un país rico). Incomparablemente peor á que vivimos hoxe en España. Os niveis de pobreza e de exclusión social acadaban taxas próximas ao 40% da poboación. O ritmo de empobrecemento das clases medias era vertixinoso. A falta de credibilidade institucional era absoluta. A protección social inexistente. A capacidade de boicot dos sindicatos -piqueteros- brutal. Os niveis de corrupción, aínda que pareza imposible, moi superiores aos que hoxe contemplamos en España. As taxas de emigración, nun país historicamente receptor de inmigrantes, acadaban niveis incribles, despoxando ao país do seu mellor capital humano.

Por outro lado, a paridade do peso co dólar non levaba aparelladas ningunha das avantaxes, en termos de axudas directas, que para España supuxo a integración na UE primeiro e na zona euro despois.

Este contexto, non cabe dúbida, era o caldo de cultivo axeitado para adoptar solucións á desesperada. E decídese romper a paridade monetaria co dólar recuperando así a capacidade de facer política monetaria. Máis propiamente, a capacidade de devaluación, incluíndo tamén nesa devaluación á débeda externa. Pero non pensemos que esta decisión foi gratuíta para a cidadanía. Dende o "corralito" ata a enorme perda de poder adquisitivo dos salarios, pasando polo repunte da inflación, todos os esforzos recaeron na clase traballadora. Un axuste brutal que ao longo desta última década tivo que soportar a poboación arxentina.

Por todo isto, coincido con Vicenç Navarro cando di que España non é Arxentina e que a saída do euro non é a primeira opción para superar a crise. Nin a actual situación española é para nada comparable á da Arxentina do ano 2000, nin a paridade peso-dólar ten nada que ver coa integración na Unión Europea nin na zona euro.

A saída da crise para España, e para os demais países europeos, ten que vir de construír máis Europa e non de desmantelar o que se conseguiu ata o momento. Avanzar cara á plena integración política democrática que permita unha verdadeira unión fiscal e monetaria. Calquera outra alternativa pasaría por resignarnos a volver aos anos setenta.

Os experimentos, con gaseosa...

Balance económico dunha lexislatura

2012-01-14T17:12:00.000+01:00

Agora que a remodelación do goberno da Xunta confirma que a lexislatura está esgotada e que entramos xa en campaña para unhas eleccións que se adiantarán, non se sabe si a xuño ou a outubro, pode ser oportuno facer balance.

O primeiro dato relevante, dende o punto de vista electoral, é que a valoración que fai a cidadanía do liderado de Núñez Feijóo é máis que notable.

E isto a pesares de que, como mostraremos a continuación, non hai ningún indicador económico que xustifique ese indiscutible éxito. Ao contrario, Galicia perde posicións no conxunto do Estado dende o inicio desta lexislatura.

O primeiro dato destacable é a evolución do esforzo en I+D. Dende o ano 2000 ata o ano 2007, Galicia converxe en porcentaxe do PIB dedicado a I+D coa media do Estado. A partir de 2007, sen embargo, a distancia é cada vez maior (véxase o Gráfico 1).

Gráfico 1. Evolución do esforzo en I+D 2000-2010

Esta evolución tradúcese na consecuente perda de posicións no conxunto do Estado. Hai que lembrar que Galicia segue a ser a quinta comunidade autónoma por número de habitantes, representando o 5,92% do total español. En canto ao PIB, Galicia é a sexta comunidade, representando o 5,40% do estado. A Táboa I amosa o retroceso entre 2007 e 2010 no ranking de I+D.

Táboa I. Ranking de Comunidades Autónomas por gasto en I+D en relación ao PIB. Anos 2007 e 2010

No ano 2007, Galicia era a sétima comunidade por porcentaxe de gasto en I+D en relación ao PIB. No ano 2010, Galicia ocupa nese ranking a posición número 12, sendo superada por Andalucía, Cantabria, Aragón, Comunidade Valenciana e Asturias.

Gráfico 2. Evolución interanual do Índice de Produción Industrial, 2002-2011 (mes de novembro)

O Gráfico 2 mostra o descalabro do Índice de Produción industrial dende o ano 2007 ata o ano 2011. Podería pensarse que este dato é consecuencia da crise económica xeral e, polo tanto, non imputable á xestión do goberno de Galicia. O Gráfico 3, sen embargo, reflicte o peor comportamento de Galicia nos últimos anos respecto á media española.

Gráfico 3. Evolución mensual do Índice de Produción Industrial 2005-2011

Finalmente, o Gráfico 4 mostra as cifras de paro rexistrado, dato no que Galicia viña ofrecendo nos últimos anos un mellor comportamento que a media española. Apréciase como en 2011 as cifras de Galicia son notablemente peores que as do conxunto do Estado.

Gráfico 4. Evolución mensual das cifras de paro rexistrado. 2005-2011

Se como parece, ningún destes datos fundamentais ten repercusión na avaliación que a cidadanía fai da xestión política, acabará sendo certo aquilo de que o único realmente importante é a imaxe e a súa proxección mediática.

Isaac Díaz Pardo, empresario

2012-01-05T13:26:00.000+01:00

Non vou falar do pintor, nin do escritor, nin do intelectual, nin do artista. Abondan voces máis autorizadas ca min para facelo.

Interésame traer aquí unha faceta da vida de Isaac que sendo moi coñecida foi, na miña opinión, pouco recoñecida. A de empresario.

E non só polo fito histórico de ter fundado, en plena longa noite de pedra dos anos sesenta, Cerámica de Sargadelos e Cerámicas do Castro.

Eu valoro, sobre todo, o seu traballo como dirixente empresarial cunha visión clara dos obxectivos superiores aos que debería servir o negocio.

Coido que é un dos poucos exemplos que se poden atopar de competir con éxito baseándose en intanxibles como a cultura, a tradición, mesmo a idea utópica de país, para vender un produto industrial como son as vaixelas. Os compradores galegos de Sargadelos, ou O Castro, non compran pratos ou imaxes decorativas, están comprando un anaco do imaxinario de país que podería ser e non foi. Os foráneos identifican a marca con Galicia. Regalar un agasallo Sargadelos é regalar Galicia. Aínda hoxe, penso, segue a ser o produto industrial que máis se identifica con Galicia.

Pero todo isto non é consecuencia do azar. É froito dun traballo constante e meticuloso. A recuperación do entorno da antiga Fábrica de Sargadelos, a reivindicación da figura histórica de Antonio Ibáñez, Marqués de Sargadelos, a creación de Edicións do Castro, o Seminario de Estudios Galegos, o Museo Carlos Maside, o Instituto Galego da Información, o proxecto do Xornal Galicia, son todos enormes empeños persoais de Isaac que contribuíron a ir conformando paseniñamente esa identificación de Sargadelos e cultura, de Sargadelos e Galicia.

Interésame tamén a claridade de ideas que sempre mostrou para entender a importancia da innovación para competir. E non estou pensando no deseño artístico das pezas, pois isto é consubstancial ao propio produto que vendía, senón sobre todo á súa capacidade para buscar sempre solucións enxeñosas, cando non radicalmente novidosas, que melloraban notablemente os procesos de produción, ou desenvolvían novas liñas de produto. Son coñecidos os enormes esforzos, en tempo e recursos, que dedicou a investigar na fabricación de vidro, por exemplo.

Por último, sempre me resultou admirable o clima laboral que foi quen de crear e a súa capacidade para motivar á xente. Nos anos setenta e oitenta só había que entrar na fábrica para darse conta que dende o punto de vista das relacións laborais Sargadelos era un oasis no medio do páramo que era a produción industrial en Galicia.

Co pasamento de Isaac Díaz Pardo vaise unha boa parte do que foi a Galicia do século XX. Pero desaparece tamén a evidencia de que se pode ser empresario de éxito sen necesidade de traizoar ideais nin principios morais nin renunciar ao compromiso político.

Responsabilidade social e patrimonio persoal

2012-01-03T12:34:00.001+01:00

Escribe hoxe José Luis Gómez en El País, a propósito da compra da Torre Picasso de Madrid por Amancio Ortega, a cerca das escasas mostras de filantropía, mecenado, e mesmo de solidariedade, do empresario coruñés. E aproveita para lembrar a inmensidade da súa fortuna. Segundo a revista Forbes o home máis rico de España, o segundo de Europa e o sétimo do mundo, con 31.000 millóns de dólares.

Ao meu ver, este asunto pode analizarse dende dous planos diferentes. En primeiro lugar, e máis importante, o da presumible responsabilidade social dos empresarios de éxito, alimentada ultimamente polos exemplos de Bill Gates e Warren Buffett.

Penso, como apunta tanxencialmente José Luis Gómez, que a gran responsabilidade do empresario é ter éxito no seu negocio, pois é así como se xera emprego e se distribúe riqueza. Máis alá disto, que no caso de Inditex e Amancio Ortega é indiscutible, o que faga un cidadán -tamén Amancio Ortega- co seu patrimonio persoal é un asunto que lle incumbe exclusivamente a el, e aquí todas as decisións son lexítimas.

Agora ben, se ese cidadán se sinte socialmente valorado e implicado coa súa comunidade e decide aportar unha parte do seu patrimonio para accións sociais de interese público, mellor que mellor. Si Amancio Ortega non o fixo, cabería preguntarse polas causas desa falta de implicación. ¿Terá algo que ver coa actitude que mantiveron cara a el os poderes fácticos coruñeses nas primeiras etapas da súa actividade empresarial?. Lembremos os difíciles e modestos inicios do que hoxe é Inditex, os apoios recibidos e a falta de apoios, cando o todopoderoso lobby coruñés -coido que non é preciso lembrar aquí a súa composición- non consideraba que un fabricante de batas de casa e roupa barata fose digno de sentarse na súa mesa camilla. Aquela na que se deseñaban, con aires de grandeza, as estratexias capitalinas.

En segundo lugar, sorprenden os destinos que José Luis Gómez ten pensados para o patrimonio de Amancio Ortega: converter a Universidade da Coruña en referencia mundial e colocar ao Deportivo na Champions. Primeiro, porque son obxectivos exclusivamente localistas, esquecéndose das tan frecuentes alusións recentes á Galicia Única e ás estratexias de país -¿terá que ver co paso de Xornal a Localia?-. Segundo, porque son dous asuntos ben dispares, imposibles de equiparar dende algún punto de vista que non sexa a megalomanía da cidade herculina.

A respecto do tema universitario, ¿sería máis fácil a implicación de Ortega si a Universidade da Coruña tivese dado algunha mostra de utilidade para os intereses de Inditex?, seguramente si.

En canto ao futbolístico, parece que a Ortega lle motiva máis o deporte ecuestre. E non hai nada que engadir. Cada quen dedícase aos hobbys que lle interesan.

Fabricación de automóbiles: outra vez os chinos

2012-01-02T22:03:00.002+01:00

No ano 2000, China fabricou 2 millóns de automóbiles, 7º produtor mundial co 3,54% do total de automóbiles fabricados aquel ano -58.374.162-, moi por detrás de países como Francia (4º fabricante con 3,35 millóns) ou España (5º produtor mundial con 3 millóns de vehículos, o 5,20% do mercado mundial). Nese ano, o líder mundial indiscutible era USA con 12,8 millóns -o 22% da produción mundial-, seguido a moita distancia por Xapón (10,1 millóns). Alemaña con 5,5 millóns ocupaba a terceira posición.

Gráfico 1. Fabricación mundial de automóbiles por países

En 2010, últimos datos publicados pola Oica (Organización Internacional de Construtores de Automóbiles), China fabricou 18,3 millóns de automóbiles, o 23,46% da produción mundial (77.857.705), duplicando así a produción do segundo fabricante (Xapón, 9,6 millóns de unidades). USA é o 3º produtor con 7,7 millóns de vehículos. Alemaña que segue fabricando practicamente a mesma cantidade que no ano 2000, 5,9 millóns, ocupa a 4ª posición; pero perde cota de mercado, 9,47% en 2000, 7,59% en 2010. Neste ano, España é o 8º fabricante mundial con 2,4 millóns de vehículos o 3,07% do mercado mundial, superado, en relación á posición que ocupaba no 2000, por China, Corea do Sur, Brasil e India, se ben adianta a Francia. A evolución deste último país, Francia, é aínda peor que a de España, pasando da 4ª á 9ª posición, cunha produción de 2,2 millóns de unidades; 5,73% de cota de mercado en 2000 a 2,86% no 2010. E catastróficas as cifras nesta década dun clásico da fabricación de automóbiles, Italia que pasa de fabricar 1,7 millóns de unidades no 2000 a só 0,8 millóns no ano 2010. Brasil, 3,6 millóns de vehículos, o 4,69% da cota de mercado, é xa o 6º fabricante mundial.

É certo que de momento unha gran parte da produción chinesa diríxese a abastecer a demanda interna. Pero está claro que a estratexia, a curto prazo, é competir no mercado mundial. Primeiro no segmento de baixo custo. A empresa Chery xa ten 12 fábricas fóra da China, máis catro en construción, tres en Latinoamérica (Brasil, Venezuela e Uruguay), e máis de 1.000 puntos de venta no estranxeiro. Está preparando o desembarco en USA. A medio prazo, sen embargo, China proponse competir en todos os segmentos do mercado. A compra de Volvo, e as alianzas estratéxicas con Honda ou Toyota, apuntan nesta dirección.

A ameaza é evidente para un país como España, cun sector, o da automoción, que ten un enorme peso no conxunto da súa economía pero que é mero ensamblador e que aporta moi pouco, en relación aos países con marcas propias, en innovación e desenvolvemento. Sen ningunha avantaxe en custos salariais a respecto dos países emerxentes, o panorama que se debuxa para os vindeiros anos é moi negro.

Pola propia especialización das plantas españolas en vehículos de gama baixa (baixos custos) que son os de menor valor engadido, os máis sensibles, pois, aos custos salariais, e, sobre todo, os chamados a sufrir a curto prazo a crecente competencia das marcas propias de países como China, pero tamén India, Brasil ou a xa consolidada Corea do Sur.

Diante da situación de recesión mundial que vive o sector, as empresas tomarán decisións en dúas direccións: tratar de preservar durante o maior tempo posible a produción no seu país de orixe e localizar as plantas ensambladoras como as que teñen en España en países con menores custos salariais.

Como diciamos hai tempo aquí, Fabricación de automóbiles, outra burbulla a punto de estoupar, o destinar diñeiro público tanto a incentivar a compra de automóbiles, como, sobre todo, a inxectar diñeiro directamente nas plantas de produción, cedendo ás continuas chantaxes dos fabricantes, non é ningunha solución.

O cabalo de troia amarelo

2011-12-23T18:55:00.001+01:00

Tendemos a ver a presenza china en occidente só a través de tendas todo a cen e restaurantes de comida barata. Pero a realidade é moi diferente.

O goberno de Portugal acaba de vender a súa participación maioritaria -21,35%- na empresa pública máis estratéxica do país, Energías de Portugal (EdP) á empresa chinesa Three Gorges por 2.693 millóns de euros.

Nos primeiros días de 2011, Carlos Mouriño, presidente do Celta, vendía Censa Porriño á empresa chinesa de enxeñaría Citic Heavy Industry por 60 millóns de euros.

Aínda coñecéndose moi pouco a respecto do volume dos investimentos chineses e do seu destino xeográfico, o certo é que o goberno chinés está aproveitando a súa enorme potencia financeira e as actuais debilidades de moitos países periféricos europeos -Italia, Grecia, Irlanda, España, Portugal-, pero tamén en Alemaña, Francia, Reino Unido e mesmo Estados Unidos, para facerse co control de empresas que eles consideran estratéxicas. Por dous motivos. A busca de mercados e a busca de activos estratéxicos.

En canto aos mercados, os chineses están evolucionando dende o modelo tradicional de exportación ata un modelo de Inversión Estranxeira Directa, establecéndose en Europa, e tamén en Estados Unidos, para abrir mercados, achegarse ao cliente occidental, coñecer os seus gustos máis sofisticados e mellorar o recoñecemento da marca para despois posicionarse no propio mercado chinés. Hóldings con sede en Luxemburgo, Suíza ou Hong Kong operan como distribuidores dos investimentos en terceiros países. Son os exemplos da adquisición de IBM por Lenovo ou de Volvo por Geely, ou a entrada de Haier, a cuarta compañía mundial de electrodomésticos que desembarcou en Italia comprando primeiro Meneghetti e logo Elba. Segundo estatísticas oficiais, o volume anual de IED acadou xa os 300.000 millóns de dólares.

Con estas adquisicións evitan as tarifas de importación da UE ou de EE.UU., pero sobre todo, melloran a súa capacidade de deseño, desenvolvemento e produción de produtos axeitados para o mercado europeo e para a vertixinosamente crecente elite económica chinesa. É por iso que están adquirindo un grande número de empresas alemás de enxeñaría, desenvolvemento e innovación.

Moito me temo que en occidente, lonxe de afondar no coñecemento deste fenómeno, prefírese mirar para outro lado á espera de que a enorme capacidade financeira do xigante asiático nos axude a superar a crise.

Pero a realidade é que este proceso acabará por definir, dentro de non moitos anos, o que será a dinámica económica mundial nos próximos decenios.

Como ocorreu case que sempre no pasado, cando os gobernos occidentais queiran reaccionar, só quedará o recurso ao poderío militar. Pero daquela, tampouco esa presunta supremacía estará xa clara.

O "atraso" e nós

2011-12-18T14:41:00.001+01:00

Leo nos xornais que a homenaxe de onte ao Beiras foi coa escusa de que xa van corenta anos dende que se publicou "o atraso económico de Galicia". Boa desculpa, aínda que para facerlle unha homenaxe merecida a Beiras, sobran motivos. Cada unha das súas facetas vitais, intelectual, profesor, investigador, político, ensaísta, ... é merecente do recoñecemento deste país.

Para min, "o atraso", ao lado de "sempre en Galiza"é o libro máis importante que se ten escrito por e para Galicia. Permitiu artellar, na década dos setenta, un discurso nacionalista realista, sólido e contundente.

Pero non debemos esquecer que aquel país, sobre o que se escribiu "o atraso", ten pouco que ver coa actual realidade de Galicia. Era aquel un país subdesenvolvido, no que a principal fonte de riqueza era a emigración, naquel momento xa cara aos países "do centro" -Alemaña, Francia, Suíza, Gran Bretaña, ...-. Era acaído, entón, artellar un discurso a partir das teses dos principais teóricos do desenvolvemento económico -Samir Amin, Furtado, ...- e baseado en conceptos como colonialismo interior, drenaxe centro-periferia, desenvolvemento autocentrado, ...

Hoxe, a pesar da crise, Galicia está entre os trinta países máis desenvolvidos do mundo. Por iso é un tremendo erro seguir aplicando a mesma metodoloxía de análise que hai corenta anos. Por iso non ten sentido, neste primeiro mundo, seguir teimando nun nacionalismo anticolonialista liberador. Por iso, os nacionalismos con éxito son todos de dereitas -aínda que se chamen de esquerdas- e modulan os seus discursos ao redor da balanza fiscal. De todo isto xa escribimos aquí hai tempo: Referendums, independencia e PIB; Nacionalismo orientado, nacionalismo desorientado.

En calquera caso, parabéns para Xosé Manuel Beiras. A pesar da homenaxe, segue a ser un actor imprescindible na política, e no nacionalismo, galego.

Cesária Évora in memoriam

2011-12-17T16:37:00.000+01:00

¿Un banco galego?

2011-12-17T12:53:00.001+01:00

Cuberta xa a primeira fase do plan de recapitalización de Nova Galicia Banco deseñado por José María Castellano, lembremos, tres grupos de inversores: 1) empresarios galegos; 2) empresarios galego-mexicanos; 3) fondos de inversión internacionais; o resultado non pode ser máis decepcionante.

Formalmente, os empresarios galegos investiron 70,4 M €, pero desa cantidade en realidade habería que descontar os 26 M € que nominalmente aporta Manuel Añón, xa que en realidade este empresario, a resultas do conflito que mantiña coa Corporación Caixagalicia, lévase 100 M € dos que 26 M € os dedica a comprar accións do banco. Sería interesante coñecer tamén o importe da inversión, e as súas condicións, feita polo sr. González-Bueno, conselleiro delegado do propio banco, e mesmo a realizada polo sr. Castellano, presidente do consello de administración.

Á vista deste resultado, ¿ninguén está considerando a posibilidade de darlle unha oportunidade ao sr. Fernández Alvariño, presidente da Confederación de Empresarios de Pontevedra, quen prometera hai uns meses conseguir 1.000 M € galegos nun plis plas?.

O certo é que en cash o empresariado galego aporta 44,4 M €, que equivalen ao 1,68% do capital do banco. O sr. Añón posúe o 0,98%. Si a iso lle sumamos o 6,84% que posúe Novacaixagalicia, resulta que o capital galego en Nova Galicia Banco representa o 9,5% do total.

E aquí esgótanse as posibilidades de sumar capital galego á nova entidade. Salvo, claro está que retomemos aquel eufemismo tan utilizado no fútbol español dos anos setenta e oitenta e consideremos oriundos -de Avión, certamente- aos empresarios mexicanos cos que, seica, se está negociando, e que xa fixeron toda unha declaración de intencións con aquela sintética frase: "comprar barato para vender caro siempre es buen negocio..."

A crúa realidade é que temos un banco co 90,5% do capital público, sen visos de que esta situación poida reverterse, salvo, se hai sorte, realizando unha operación semellante á que se acaba de facer coa CAM e o Banco de Sabadell, é dicir, regalar o Nova Galicia Banco, no caso de que apareza alguén que o queira. Porque, ata o de agora, semella que nin regalado.

E así vai esmorecendo aquela gran operación política que, en clave de país, ía permitir ter unha entidade financeira galega, forte e solvente. Pero hai tempo que este asunto desapareceu das roldas de prensa do goberno da Xunta de Galicia, unha vez esgotada a carnaza que supuxo a demonización dos anteriores xestores de Caixanova.

E aí seguimos. Sen que ninguén explique as razóns que xustifican a presenza, nun banco público, do sr. Castellano e demais directivos fichados a golpe de talonario.

Fútbol e xestión: o fenómeno Lendoiro

2011-12-11T20:42:00.001+01:00

Un dos problemas cruciais da economía capitalista, aínda non resolto, é a falta de mecanismos efectivos que permitan á propiedade (accionistas) o control sobre o traballo dos directivos profesionais e sobre as decisións que estes adoptan.

Existen exemplos recentes dabondo, próximos e lonxanos, do que estamos a dicir. O inicio da actual crise financeira, co xurdimento das hipotecas lixo, non é alleo a esta cuestión. Moitos dos escándalos das caixas de aforro en España, tampouco.

Por dicilo en poucas palabras, o capital esíxelle á dirección profesional resultados a curto prazo e esta toma decisións sen ter en conta os efectos a medio e longo prazo que esas decisións poden ter sobre a solvencia ou viabilidade da empresa. Pensando seguramente que para aquela, eles como profesionais de éxito que son, xa terán aceptado algunha rutilante oferta doutra empresa. O que veña detrás que arree.

Con todo, está xeralmente aceptado en todo o mundo que -contratos brindados á marxe- a retribución dos directivos está vinculada aos resultados empresariais.

En todo o mundo menos na Coruña. ¿Imaxínase o lector que a súa empresa lle pagase, non en base aos beneficios que vostede produce senón en función do volume de orzamento que é capaz de gastar?.

Canto máis gasto, máis salario... semella broma, ¿non si?. Pois non o é. Lendoiro, presidente profesional do Deportivo da Coruña hai tempo que o conseguiu. O seu salario é igual ao 1% do orzamento total do club. Canto máis alto sexa o orzamento, máis cobra Lendoiro. Aínda máis, o seu soldo non se calcula sobre os orzamentos liquidados do exercicio anterior, senón sobre a previsión orzamentaria do exercicio seguinte.

Dicía estes días LVG -que xa sei que lla ten xurada- que simplemente con esa diferenza entre previsión orzamentaria e orzamentos liquidados leva gañados en oito anos máis de un millón de euros. Así,os incentivos para inflar os orzamentos son máis que evidentes.

Como ocorre este ano, que en segunda división, presenta un orzamento máis elevado que o ano anterior en primeira división. ¿Cómo se xustifican os ingresos?, é fácil, abonda con supoñer que este ano se ingresarán por venta de futbolistas 10 M €, 100 M € ou os que fagan falta para cadrar un salario decente.

¿Alguén se estraña aínda da eterna crise do fútbol?

Assim vai Portugal...

2011-11-27T20:29:00.000+01:00

Polo que pode ter de anticipación para o que imos vivir aquí dentro duns poucos meses, cando o goberno do PP empece a tomar decisións -con seguridade todas dolorosas-, e porque pensamos que o diagnóstico é plenamente aplicable ao que ocorreu en España, traemos hoxe aquí, algo que non é usual, un comentario do blog Blasfémias sobre a situación que se está a vivir no país irmán.

Estaremos mesmo a empobrecer?

Será que o país está realmente a empobrecer com as políticas deste governo, como sugerem, por aí, comentadores e opinadores diversos? Por acaso o governo mandou encerrar empresas e fábricas, destruiu fontes de recursos, mandou reduzir a produção, nacionalizou empresas privadas e pô-las a perder dinheiro, ou será que este governo se tem limitado, de calças na mão, é certo, como o faria qualquer outro no mesmo lugar, a pagar o que é devido aos seus credores, de modo a poder continuar a ter acesso a dinheiro que lhe permita evitar a falência? Sendo, evidentemente, isto que se passa, se Portugal não perdeu produto por estar a pagar o que deve, há uma conclusão a retirar do actual estado em que nos encontramos: ele é apenas o estado real do país – de pobreza, é certo – de um país que abandonou os campos, reduziu as pescas, limitou a iniciativa privada, que criou falso desenvolvimento público com recursos desbaratados vindos do exterior, que pouco ou nada produz, que abandonou, há muito, as exigências de qualidade na educação, na justiça, na segurança, na saúde, que exige direitos e quer poucos deveres, e que tem vivido acima do valor real do seu produto interno, à custa do crédito externo, ou seja, do dinheiro que alguém lá fora produz. Por outras palavras: nós não estamos a empobrecer; nós somos pobres. Agora que os avalistas – as célebres agências de rating – desconfiam da nossa capacidade real para pagar o que devemos e o que mais queremos ficar a dever, estamos somente entregues a nós mesmos, ao que somos ou não somos capazes de produzir, e à obrigação natural de pagar aquilo que voluntariamente ficamos a dever a quem nos emprestou. Entretanto, quanto aos juros da dívida contraída pelo PS, PSD e CDS – os célebres 34 mil milhões -, se houver por aí quem arranje dinheiro a preço mais barato, será certamente bem-vindo.

¿Resetearemos en 2012?

2011-11-27T14:35:00.000+01:00

Se fósemos quen de mirar máis alá da presión diaria que se deriva das primas de risco, das medidas de austeridade, das cifras de paro, do IBEX, de Merkel, de Rajoy, de Sarkozy, ... poderíamos percibir que o verdadeiro problema, máis aló da recesión económica europea e americana, está na enerxía, ou máis propiamente, no control dos recursos enerxéticos.

A día de hoxe, o 65 % do consumo enerxético mundial procede do petróleo e do gas. E outro 25% do carbón. En Oriente Medio (Arabia Saudita, Irán, Iraq, Kuwait, Emiratos Árabes) concéntranse o 60% das reservas mundiais de petróleo. Rusia e os seus países satélites están por riba do 10%. En canto ao gas, Rusia posúe o 33% das reservas mundiais. Oriente Medio concentra outro 40%.

Polo lado do consumo, tanto de petróleo como de gas, Europa e USA, cunha enorme dependencia externa, seguen a ser, con diferenza, os meirandes consumidores. Pero ademais, o enorme incremento do consumo nos países emerxentes -nomeadamente China e India-, presiona á alza de maneira, parece que xa indefinida, os prezos tanto do petróleo, como do gas.

Neste taboleiro mundial, Rusia que é a única gran potencia que ten garantido o autoabastecemento e que ten a chave de practicamente todo o gas que chega a Europa, pretende cada vez máis -superada a debacle que supuxo o desmantelamento da Unión Soviética- exercer a súa influencia e o seu poder a nivel mundial. China, que de momento está só na guerra comercial con EE.UU. e Europa, quere tamén utilizar o seu poder económico para garantir o seu subministro enerxético.

Estes son os tres grandes bloques (USA-Europa , Rusia e China) que xogarán a próxima partida. Con dous grandes obxectivos: o control de Oriente Medio e a superación da crise económica.

Con este panorama, parece cada vez máis factible que a alguén se lle ocorra volver a aplicar a gran solución: resetear o sistema, como xa se fixo en 1914-1918 e en 1939-1945...

Si o di Merkel non, si o di Krugman si

2011-11-25T18:12:00.000+01:00

Hai tempo que os analistas económicos progresistas europeos, principalmente os dos países con problemas, teñen a Paul Krugman como referencia central do seu discurso.

Onte, Angela Merkel levando do ronzal a Sarkozy e a Monti, ao tempo que se negaba a aceptar, por enésima vez, os eurobonos e a falar do BCE como prestamista de último recurso, anunciaba que na cimeira do 9 de decembro presentará unha reforma dos tratados da Unión Europea para avanzar cara á integración fiscal.

Integración fiscal que é o eixo central da receita de Krugman para facer viable o euro e, en consecuencia, para salvar a Unión Europea (véxase, por exemplo, ¿Tiene salvación Europa?).

Resulta inexplicable, pois, que os mesmos que levan tempo sumándose de maneira entusiasta ao argumentario de Krugman, descualifiquen agora a proposta feita onte pola canciller alemá.

Penso que máis que rebaterlle a proposta de integración fiscal, a Merkel habería que esixirlle que acabe de completar o seu modelo.

Primeiro, parece claro que sen integración fiscal non só Alemaña, senón o resto de países cunha moi baixa prima de risco -Austria, Dinamarca, Holanda,...- se negarán en redondo a falar dos eurobonos. A pregunta sería: ¿con integración fiscal aceptarían estes países os eurobonos?

Segundo, é obvio que a integración fiscal acabaría conducindo a unha política económica única na zona euro. E tamén a un control orzamentario centralizado a nivel europeo. A gran pregunta que debería responder Merkel é: ¿estaría disposta Alemaña a aceptar unha estrutura política verdadeiramente democrática que sería a responsable de deseñar e executar esa política económica europea, ou pretende, como ata o de agora, seguir acaparando toda a capacidade de decisión?

Terceiro, unha vez aprobada a integración fiscal, estaría disposta Alemaña a buscar solucións transitorias para que os países en dificultades neste momento poidan superalas e permanecer na zona euro, ou polo contrario, estase pensando en restrinxir esta aos países verdadeiramente solventes consumando así, definitivamente, a tantas veces anunciada Europa de dúas -ou tres- velocidades?.

¡Fue pa habernos matao!

2011-11-22T19:45:00.000+01:00

Así verbalizaba, nese invento diabólico que se chama twitter, un militante do BNG con responsabilidades orgánicas, o seu emocional suspiro de alivio ao coñecer os resultados na noite electoral.

En esencia, o mesmo argumento que se desprende da valoración dos resultados que hoxe fai Guillerme Vázquez. Mantemos os dous deputados en Madrid, salvamos os mobles. Análise conservadora e acomodaticia de quen non aspira a outra cousa que a manter a maquinaria -chiringuito- en funcionamento.

Para qué intentar explicar cómo cun PSOE en descomposición non se é quen de recoller ningún deses desencantados. Para qué entrar a analizar as causas da perda xeneralizada de votos. Para qué explicar cómo as series históricas van demostrando que se avanza decididamente cara a marxinalidade electoral -en practicamente tódalas cidades se está xa por debaixo do 10%-, como xa auguramos hai tempo neste blog. O importante é que a pesar do Tsunami azul se mantén a representación en Madrid. Misión cumprida. E non insista en preguntarme polos erros cometidos porque non houbo erros... (Guillerme, dixit).

Pobre balance crítico para unha formación política que historicamente se reclamaba transformadora, e antes revolucionaria. E que precisamente conserva ese nivel de votos grazas á fidelidade inquebrantable de moitos dos que se identificaban, hai anos, con ese ideal transformador e radical, e que hoxe manteñen o seu voto por puro sentimentalismo ou, o que é peor, por apego a unha determinada simboloxía.

Claro que vendo a proposta coa que o BNG enfrontou estas eleccións, o resultado é para estar máis que satisfeitos, porque realmente era "pa habernos matao".

Sen propostas, sen discurso, máis aló de vender o importante que é "ter deputados en Madrid". Sen liderado, con tódolos respectos para Guillerme Vázquez non ten ningunha das cualidades que se lle supoñen a un líder político. Sen practicamente ningunha cara nova na lista de candidatos. Ofrécese unha imaxe plana de proxecto esgotado.

É evidente que resulta imprescindible e urxente un amplo debate ideolóxico. Neste blog temos escrito algo sobre as incongruencias do discurso no actual contexto (remitimos ao lector, se lle quedan azos, a algunhas das entradas de hai tempo clasificadas no tema nacionalismo).

E tampouco vale, por extemporánea, e con todo o afecto para Xosé Manuel Beiras, a reacción a touro pasado dos críticos de dentro, sexan irmandiños ou máis Galiza...

Non nos "hemos matao" de milagre, pero leva camiño de morrer de morte natural...

¿Unha persoa un voto ou ponderación territorial?

2011-11-21T22:40:00.000+01:00

Abundan estes días na rede simulacións dos resultados electorais na hipótese de que no canto de aplicar un sistema de representación territorial, o modelo electoral español utilizase o criterio de proporcionalidade estrita, é dicir, unha persoa un voto. Como os resultados desas simulacións din que a abafante maioría do PP reduciríase dos 186 escanos actuais a só 157, xorden moitas reivindicacións de reforma do sistema para que se implante un modelo proporcional de xeito que o voto dunha persoa tivese exactamente o mesmo peso independentemente de cal fose a súa circunscrición electoral.

Efectivamente, un principio de igualdade democrática básica -que emana da Revolución Francesa- é que todos somos iguais diante do sistema político e, o que é máis importante, todos temos o mesmo peso na toma de decisións relativas aos asuntos comúns.

Sen embargo, este sentido numérico igualitario que contén o ideal democrático parece non cumprirse, nin sequera formalmente, nas democracias contemporáneas. En moitos reximens democráticos organízase a representación lexislativa -é dicir, a selección dos representantes- con niveles moi elevados de sobre-representación. Isto é, algunhas circunscricións teñen unha porcentaxe de escanos maior que a porcentaxe de poboación que reside nos mesmos. Neste caso non existe unha igualdade nos electorados, de xeito que uns teñen máis influencia que outros na elección dos representantes. Os votos dos cidadáns cóntanse de forma desigual.

Pero a igualdade de voto enfróntase a miúdo coa heteroxeneidade social ou co desenvolvemento desigual dos territorios. En algúns países, unha distribución da representación entre as circunscricións electorais conforme ao número dos seus electores convertería á política nacional na política das grandes metrópoles ou na política do centro, quedando as zonas periféricas, menos poboadas e xeralmente rurais, á marxe das decisións nacionais. Incluso algúns grupos sociais diferentes ou que constitúen unha minoría dentro do estado poden quedar completamente subordinados ás decisións do grupo maioritario (Diego Reynoso: Representación territorial y democracia, México, 2004).

Por iso non deixa de sorprenderme que dende un territorio como é Galiza se reivindique unha reforma do sistema electoral para achegalo a un modelo estritamente proporcional. Aínda sabendo que en Galiza, de 23 escanos o PP gañou 15. Pero isto non deixa de ser un problema de socioloxía política, de autoidentidade dos propios galegos, ou das alternativas partidarias que se lle ofertan á cidadanía...

Nova Galicia Banco, ¿despexando dúbidas?

2011-11-20T13:56:00.000+01:00

Entrevista hoxe, a catro páxinas, a José María Castellano (JMC) -presidente- e a César González Bueno (CGB) -conselleiro delegado- de Nova Galicia Banco, en Faro de Vigo. Extractamos aquí algunhas das cuestións que consideramos máis relevantes e esclarecedoras (en cursiva e azul os nosos comentarios).

–¿181 millones es un precio real para el banco?
–CGB: Hay que tener en cuenta la aportación de dinero nuevo. El precio de la caja es 2.450 millones más 180 y tanto. Ése es el precio.

¿Débese entender que a achega do FROB se calcula a prezo de mercado, ou que simplemente é a cantidade necesaria para que a entidade non entre en quebra?

–Sin el FROB, hay un patrimonio, que son 1.700 millones, que se valoran en 181 millones.
–JMC: Sí, sí.

–¿Está justificado ese descuento de casi el 90%? Ustedes están dentro y ven el negocio.
–JMC: Nosotros no podemos decir si está justificado o no. Se ha hecho de acuerdo a unos criterios técnicos y no tenemos nada que decir.

–¿Pero hay factores objetivos? Insistimos, ustedes están dentro. ¿Una mayor depreciación de activos, que el negocio no va bien...?
–CGB: Si es complicado encontrar inversores y lo vamos a conseguir a base de explicar lo que vamos a hacer, no están comprando los activos de hoy, están descontando el proyecto futuro. Y si eso no es evidente quiere decir que la valoración no es disparatada. Si la valoración fuese disparatada, nos saldrían los inversores por las orejas.

Con este razoamento, ¿debería terse rebaixado aínda máis a valoración, incluso ata valores negativos -é dicir, dando cartos- para que os inversores se animasen a entrar?

–¿Pero el banco está tan mal como da la sensación y como dan por hecho en el sector?
–JMC: ¿Pero cómo va a estar mal un banco que tiene de accionista al Estado con 2.500 millones?

¿Pero non quedaramos en que o FROB tiña como obxectivo rescatar entidades incapaces de garantir por si mesmas a súa viabilidade?.

–Precisamente por eso, porque ha tenido que venir el Estado a poner 2.500 millones.
–JMC: Pues ya tenemos el banco bien, solvente.
–CGB: Antes de meterlos sí estaba mal.

Efectivamente, o que temos agora é un banco público.Que, entendemos debería ser xestionado como tal.

–¿Usted no condicionó su cargo a traer inversores?
–JMC: No, no. No tengo condicionado mi cargo a traer a los inversores ni nada que se le parezca. Eso sería una locura. Ponerte en la cuerda floja sin paracaídas.

Seguímonos preguntando, cáles son entón as razóns que avalan o seu nomeamento como presidente do consello de administración.

–¿Y si no entran en diciembre?
–JMC: Hay tres ventanas más.

–Entonces, ¿no hay prisa? Que sea mejor marzo, que diciembre...
–JMC: No. Además, si alguien tiene prisa será el FROB. Si entran los inversores mañana, encantados. Dentro de seis meses, encantados. La probabilidad de encontrarlos es prácticamente cero.

Ou sexa que o banco seguirá sendo público por moito tempo...

–¿El banco dará beneficios el próximo año?.
–CGB: No hacemos previsiones. Uno de los principios básicos que acordamos y llevaremos a rajatabla es contar los proyectos que vamos a desarrollar, pero solo a dar las cifras de lo que hemos hecho.

–¿Les duelen las críticas que se producen en Galicia?.
–CGB: La crítica me encanta. Me sorprende la desunión.
–JMC: Eso es lo que iba a decir yo.
–CGB: No lo entiendo.
–JMC: Yo tampoco.

Remitimos ao lector ao noso anterior post, vitoria pírrica...

–¿No entienden la desunión?
–CGB: Claro. Que yo creo que es mucho más ficticia que real.
–JMC: Yo no sé de banca, sabe más de banca el último del banco que yo, entonces tiene sentido que escuche a todo el mundo. Y, además, lo he hecho toda mi vida. Pero lo que nos preocupa es que tenemos un gran proyecto si no nos damos un tiro en el pie o en la sien o jugamos a la ruleta rusa... Y estamos todos jugando a la ruleta rusa.

¿Son os de Vigo os que xogan á ruleta rusa?

–¿A quién se refiere?
–JMC: En general a toda la sociedad. Ahora que si los cuadros tenemos que llevarlos al Gaiás... Si tenemos que llevarlos, los llevaremos, pero somos una entidad privada. Lo único que digo es que lo importante es que busquemos una solución para que la caja pueda hacer la obra social. Luego lo de los cuadros lo haremos con criterios objetivos, y no perjudicaremos a nadie.

Efectivamente, unha entidade privada co cen por cen de capital público.

–Los 96 millones que la caja tiene no llegan para alcanzar el 15% del banco. Las cuentas no salen.
–JMC: Sí salen. No sé cuánto vale un 1%... Debe valer unos 24 millones, ¿no?

–CGB: Un 1% sí, unos 24 millones y pico.

–Con 181 millones la caja tiene un 6,9%...
–JMC: Deben hacerle falta unos 120 millones.

–¿Lo alcanzaría sin que el banco rebajara el core capital?
–JMC: Sí. Deben de ser unos 24 o 25 millones, y si tiene el 7%, para llegar al 15%, falta un 8%, con lo que sería...
–CGB: Debe ser un poco más que la valoración de la caja, unos 190 millones.

O diálogo é esclarecedor, non se precisan comentarios.

–¿Y cuál es el plan?
–JMC: Este señor y yo somos los gestores del banco y no tenemos que preocuparnos de la caja, pero entendemos que la obra social es importante para Galicia y para el banco. La mayoría de la ciudadanía todavía no distingue entre caja y banco. Hemos buscado un mecanismo y tenemos un principio de acuerdo con el Banco de España, la caja, la Xunta y todo el mundo para que la caja pueda tener ese 15% y dinero suficiente para la obra social. Lo que no quiere decir que la obra social de 2015, y con esto me meto en un terreno que no me corresponde, no va a ser la misma que ahora. Porque el mundo cambia.

Sería bo saber cál é a posición da Xunta de Galicia neste asunto.

–Teniendo en cuenta que además de los 96 millones harían falta otros 100 y que los 5.500 cuadros de la colección están valorados en 9 millones, ¿de qué volumen de inmuebles, que son los otros activos que pretenden negociar, estaríamos hablando?
–JMC: No podemos todavía porque no sabemos si vale cinco o diez. No tenía ni idea de que los cuadros valían 9 millones. La diferencia se completará con un objetivo. Ya sabemos que todas las decisiones tienen un aspecto negativo, pero en este caso creo que serán más los positivos. Que haya obra social, que la caja tenga una participación del 15% y que todos estemos de acuerdo.

–El aspecto negativo es que se despatrimonializará la caja. Porque si se va a precios de mercado, todo lo que tienen son inmuebles y hay que llegar a los 100 millones...
–JMC: Y entonces, ¿qué hacemos? ¿Echamos a 330 empleados? ¿La colección de arte la vendemos al MOMA de Nueva York? ¿Nos quedamos sin ella? Estamos tratando de buscar una solución y las soluciones no son perfectas. A veces a una persona hay que cortarle una pierna y le salvas el cuerpo. Pues creo que lo estamos haciendo.

O problema é que á caixa amputáronselle xa demasiados membros...

–¿Por qué los dos consejos que se celebraron hasta ahora, al menos de los que han transcendido, estuvieron fuera de Vigo?

–JMC: Pues os voy a contestar con toda la calma del mundo y con toda la tranquilidad. Nosotros haremos los consejos donde creemos que debemos hacerlos.

–Pero los estatutos marcan que sean en Vigo.

–JMC: No. Por un lado es buenísimo que se diga que incumplo los estatutos, porque eso quiere decir que cumplo todo lo demás. Encantado.

Pero, ¿aínda queda algo de todo lo demás?

Sentado á beira do río

2011-11-20T00:23:00.001+01:00

Despois do descalabro sufrido o 14 de marzo de 2004, Rajoy decidiu aplicar ao pe da letra aquela sentenza bantú que aconsella: séntate á beira do río, e verás pasar o cadáver do teu adversario.

A súa principal tarefa, sobre todo logo de volver a perder en 2008, foi que os seus propios non lle quitaran a silla para sentarse eles a esperar que pasase o defunto.

O traballo de ir gañando votos fixéronllo estes últimos catro anos Rodríguez Zapatero e o PSOE. Canto máis caladiño, mellor. Os resultados das municipais e autonómicas viñeron a ratificar o éxito desta estratexia.

Co outro candidato, Rubalcaba, enfrontando unha misión imposible. Como membro do goberno nos últimos oito anos non pode eludir a súa cota parte de responsabilidade en todos e cada un dos erros de Rodríguez Zapatero. Cando intenta artellar un mínimo discurso de futuro, descualifícase recorrendo ao sempiterno "¿por qué non o fixo antes?". Aínda así, e a pesar da prensa do día seguinte, o candidato socialista gañou claramente o debate e puxo luz sobre algunhas das propostas máis escabrosas dos populares.

Así se chegou á situación que nesta campaña electoral prognostican as enquisas. A meirande vitoria en democracia para un partido político, ao tempo que o seu líder segue a obter unha mediocre valoración por parte dos electores.

Nesta última semana, sen embargo, a medida que se ía sentindo presidente, Rajoy tivo que empezar a erguerse da silla. As entrevistas xa non eran a un candidato senón ao futuro presidente. Viuse obrigado a abrir o seu, ata ese momento obviado, programa electoral e a concretar algunhas das decisións que pensa adoptar en canto goberne. E xa se sabe, o que fai ben Rajoy é agardar sentado...

Esa información pódelle facer reconsiderar o seu voto a unha parte do 30% de indecisos que recollen tódalas enquisas. E a algúns outros que tiñan decidido votar PP simplemente como voto de castigo ao PSOE.

Quizás mañá, a marea azul non chegue a ser tsunami.

Bancos malos, capitalismo con rede

2011-11-19T13:46:00.000+01:00

Promotores inmobiliarios e bancos andan presionando para crear un banco malo no que concentrar tódolos activos tóxicos (créditos ao sector inmobiliario, vivendas, solo, etc.) e así sacalos dos balances dos bancos. Desta maneira, liberaríanse recursos cos que poder reactivar os fluxos de crédito a familias e empresas.

Ese banco malo mantería eses activos todo o tempo necesario, ata que a reactivación da demanda permita sacalos ao mercado. Con outras palabras, trátase de evitar que eses activos perdan valor e que, co paso do tempo, os seus propietarios se vexan obrigados a baixar os prezos para desfacerse deles.

Loxicamente, a creación dese banco malo faríase con recursos públicos (débeda soberana), cos que se lles compraría aos promotores inmobiliarios e ás entidades financeiras todos os activos tóxicos aos prezos cos que os teñen valorados nos seus balances. As estimacións din que se precisarían nada menos que 170.000 M €.

Un exemplo máis de cómo a clase empresarial entende o libre mercado. Mentres as cousas van ben, desregularizar, liberalizar, privatizar, minimizar o estado. Cando os negocios saen mal, debe ser o estado o que asuma as perdas.

Nada novo. As eléctricas, as concesionarias de servizos públicos, as caixas de aforros, os fabricantes de automóbiles, as grandes construtoras de obra pública, ..., hai tempo que se veñen lucrando desta tan sui generis lóxica capitalista.

Vitoria pírrica

2011-11-16T22:45:00.000+01:00

Púxenlle pleito a un veciño
polo derrego dun leiro;
o pleito perder perdino,
pero amolar amoleino.

O consello de administración de Nova Galicia Banco (¿chámase definitivamente así?) comeza a actuar sen complexos.

En todo o cadro de dirección da nova entidade, dous únicos sobreviventes de Caixanova -e un deles de Ferrol, non sei se terá que ver-.

Dicía o luns o presidente, Sr. Castellano, que se está negociando cos directivos de Caixanova -Pego, Gorriarán e Estrada- que cobraron as indemnizacións -García de Paredes seica que xa se fixo bo-, aínda recoñecendo que son legais, para que as devolvan. Hoxe a Fiscalía Anticorrupción abre dilixencias contra eles, parece que non só polo que cobraron, senón tamén acusados de falsear o valor contable de Novacaixagalicia (aqueles 1.784 M € que o Banco de España converteu en 181 M €). De Méndez nin se falou nin se fala.

Seguen xogando a deseñar marcas: Nova Galicia Banco para Galicia e NGB para o exterior. A este paso vai ser a empresa con máis gasto en logos e deseño gráfico.

Seguen a fichar directivos foráneos a esgalla. Estaría ben que se fixesen públicas as súas condicións contractuais. Non vaia ser que as súas indemnizacións superen ás do escándalo.

Aínda que formalmente a sede operativa está en Vigo, de feito está xa en A Coruña.

A última gran decisión dese consello de administración foi a de comprar a colección de arte de Caixanova, seica para incrementar a participación da caixa no novo banco, e de paso, levarse os cadros.

Mentres tanto, seguen sen saberse as razóns que xustifican que o Sr. Castellano ocupe a presidencia do novo banco que, de momento, é cen por cen público no que o FROB leva invertidos 2.463 M €, e que se saiba, o Sr. Castellano non é ningún dos administradores nomeado polo Banco de España.

Dos hipotéticos inversores privados que ían entrar, só soubemos o luns que se clasifican en tres categorías: galegos, galego-mexicanos, e resto do mundo. Pero o certo é que de momento non aparecen nin euros, nin pesos mexicanos, nin dólares, nin yuans,...

Esta é a dramática realidade da que estaba chamada a ser unha grande entidade financeira galega, forte e solvente. E que si ninguén traballa en serio para convertela de verdade en banca pública, ten tódalas trazas de que acabará esmorecendo por si sola.

De momento, o consello de administración serve para consumar esta vendetta norteña deseñada hai tempo na mesa camilla do lobby coruñés.

Cada pobo ten o que se merece...

Se non queres caldo...

2011-11-14T21:32:00.001+01:00

Non precisabamos ler a Krugman, nin as súas recorrentes comparacións con California, para entender que a unión monetaria europea era pura entelequia se non viña respaldada por unha verdadeira unión económica e unha política fiscal común. Sabíase dende o principio.

Sen embargo, a favor da corrente do ciclo expansivo da economía avanzamos cara a unha integración monetaria pura. Ao tempo, os estados membros moi celosos da súa soberanía, no canto de progresar cara a unha paulatina integración económica e, polo tanto, inevitablemente tamén política, e cara a unha política fiscal común, contentáronse con desenvolver unha pseudo estrutura política a nivel europeo cara á galería pero con moi escasos efectos reais.

Se a esa ausencia de ferramentas de política económica a nivel europeo, engadimos a presión que sobre o euro ven exercendo a política monetaria estadounidense, dende o momento mesmo en que aparece a moeda europea, eran bastante fáciles de prever as dificultades que, a pouco que se ralentizase o crecemento económico, máis pronto que tarde, acabarían por xurdir na Zona Euro.

E nesas estamos. Como non existen verdadeiras estruturas políticas e económicas a nivel europeo, que poderían terse construído con bases democráticas, aqueles estados membros que sistematicamente se negaron a ceder soberanía e capacidade de decisión, aceptan agora, sen rechistar, non só que sexa Alemaña a que impoña a política económica -e fiscal- que hai que aplicar en cada país, senón tamén, o que é máis grave, que se fagan reformas express das constitucións nacionais, ou mesmo, como se acaba de ver en Grecia e Italia, que se poñan en suspenso os principios democráticos máis elementais e se acepte a substitución do primeiro ministro democraticamente elixido por un tecnócrata nomeado a dedo, que teña, iso si, o visto bo de Alemaña.

Nada que non estivese xa descontado na sabedoría popular. Se non queres caldo, dúas cuncas.

Circo

2011-11-13T14:39:00.001+01:00

Por fin, un derby en Riazor. Antes chamáselle partido de rivalidade. Vendo o despliegue tanto no Faro de Vigo como en La Voz de Galicia, semella non importar que este ano sexa na Liga Adelante BBVA -antes era a 2ª División-, nin que despois de tanta gloria hai unha década -tamén no fútbol viviamos moi por riba das nosas posibilidades- onde o Deportivo gañaba a Liga e o Celta xogaba a Champions -antes era a Copa de Europa-, no canto de xogadores de primeiro nivel mundial, como Bebeto, Mazinho, Mauro Silva ou Mostovoi, agora xoguen tipiños como un tal Riki, cuxa meirande achega coñecida é chamarlle El Vigo ao Celta, parece que para amolar.

Curioso este fenómeno do fútbol. Convertido nun puro negocio mediático global mantén, sen embargo, toda a súa capacidade para aglutinar os sentimentos tribais da poboación. Cuestión que sería máis ou menos entendible cando xogaban once de Vigo fronte a once de A Coruña, por exemplo -ou cando xogan once de Francia contra once de Alemaña-, pero difícil de explicar cando un mesmo xogador -en función dos seus lexítimos intereses económicos- pode pasar de xogar hoxe nun equipo a xogar mañá no eterno rival. Só queda como xustificante iso tan abstracto que se chama o amor á camiseta ou aos colores do equipo. Hoxe en día nin iso, pois sometidos á presión do merchandising e a ditadura dos deseñadores, os clubs sacan cada ano tres ou catro novos xogos de camisetas, a cal máis rechamante, e que perverten, ás veces ata o esperpento, as súas indumentarias tradicionais.

Desposuído desa compoñente de representatividade tribal, o fútbol queda reducido a un mero espectáculo -un pouco ao estilo de como os norteamericanos ven os partidos da NBA-. De feito, penso que é esta percepción do fútbol como espectáculo a que está facilitando a concentración da cota de mercado nuns poucos equipos -empresas- de clase mundial. Así se explica o interese por ver ao Barcelona, ao Real Madrid ou ao Manchester -e por comprar as súas camisetas- ata nos lugares máis recónditos planeta.

Pero esta concentración do mercado nuns poucos equipos, acabaría provocando a desaparición de todos os restantes que non acadasen ese nivel de excelencia, a semellanza do que ocorre en calquera outro mercado globalizado. Se non fose porque inexplicablemente se mantén esa identificación de once tipos reclutados nos lugares máis estraños, vestidos cunhas camisetas cada vez máis estrafalarias, coas esencias dunha cidade ou dun pobo.

Así se segue explicando que hoxe en Riazor milleiros de persoas se esquezan por un momento da crise e se pasen dúas horas berrando ¡Aupa Deportivo! -ou ¡Vigo No!- e outros ¡Hala Celta! -ou ¡puta Coruña!-.

Máis crise, máis desigualdade

2011-11-11T23:15:00.001+01:00

No Gráfico 1, mostramos os valores, para 2010, da rateo 80-20 para diferentes países e para o conxunto da Unión Europea.

A rateo 80-20 indica cál é o parámetro polo que hai que multiplicar os ingresos do 20% da poboación que menos gaña, para igualar os ingresos do 20% da poboación que máis gaña.

Gráfico 1. Rateo 80-20 en diversos países da Unión Europea, ano 2010

Como se ve no gráfico, esa rateo en España é igual a 6,9. A máis alta da UE-27, excepto Lituania que se sitúa no 7,3. É obvio que esta nova coincidencia con Lituania -país que lidera con España as cifras de paro da UE- pon en evidencia a correlación desta rateo 80-20 coas cifras de desemprego.

Sendo importante o dato de 2010, moito máis reveladora resulta a evolución, que se amosa no Gráfico 2, desta rateo dende o ano 2005. Nese ano, España situábase moi por debaixo de Portugal e Lituania, e tamén cun valor menor que o de Italia e pouco superior á media da UE-27.

Gráfico 2. Evolución 2005-2010 da rateo 80-20 en diversos países da Unión europea

Nos últimos tres anos, sen embargo, a desigualdade económica dispárase en España de maneira vertixinosa, ao contrario do que ocorre en Portugal, Italia e Alemaña, e tamén no conxunto da Unión Europea.

Debería servir a evolución deste dato elemental para axudarnos a reflexionar sobre as verdadeiras consecuencias das políticas económicas que se veñen aplicando.

Menos mal que tiñamos un goberno socialdemócrata...

Os debates gáñanse ou pérdense nos titulares do día seguinte

2011-11-09T20:33:00.000+01:00

Gañou Rajoy, din tódolos xornais, agás un. Certo que as valoracións fanas recorrendo á consabida enquisa na páxina web, polo que a fiabilidade estatística de tales experimentos é cero. Pero a sensación que queda no común da cidadanía e que arrasou Rajoy. Impresionante o despliegue, neste sentido, de La Voz de Galicia. Á altura de La Razón, El Mundo ou ABC.

Enfrontábase o candidato do PSOE a unha misión imposible. Nunha situación tan catastrófica, en tantos sentidos, como a que vivimos, como membro que foi do goberno nos últimos oito anos, pódeselle facer responsable de todos os males. Calquera proposta, calquera idea que puidera poñer riba da mesa, podía ser descualificada polo seu contrincante recorrendo ao consabido "¿por qué no lo hizo vd. en los últimos ocho años?".

Pola contra, ao candidato do PP abondáballe con reiterar ata o infinito tódolos desastres que estamos vivindo, empezando pola cifra de parados. Non necesitaba concretar nada, máis alá de grandes promesas en abstracto, valeiras de contido. Precisaba tamén non meter a pata con algún erro de bulto.

Rajoy, limitouse a seguir estritamente esa estratexia conservadora, sen perder o control e sen cometer erros, salvo o desliz xeográfico de situar a Cazalla na provincia de Cádiz. Ao formular así o debate non se pretende gañar votos, senón simplemente non perdelos. Máis que suficiente para o PP nestes momentos.

Obrigado a xogar ao ataque, Rubalcaba conseguiu poñer en evidencia algunhas das propostas máis duras que contén o programa do PP. E, se ben, non foi quen de dar a sensación de ter un verdadeiro programa de goberno, concretou moito máis algunhas ideas. Ademais de mostrar máis capacidade argumental.

Así pois, calquera teleespectador minimamente obxectivo, percibiu que o único que puido gañar algúns votos a raíz do debate foi Pérez Rubalcaba. Moi lonxe, en calquera caso, do que necesita o PSOE. Pero si para consideralo gañador do debate e perdedor das eleccións.

Cando non hai discurso, ocorrencias

2011-11-05T13:29:00.000+01:00

Escoito na radio a primeira achega de Guillerme Vázquez -BNG- á campaña electoral: Pódese saír do euro e non pasaría nada, outros países da UE viven perfectamente fóra da zona euro.

Semella que se trata simplemente dunha ocorrencia coa que diferenciarse radicalmente do discurso económico das restantes forzas políticas. Sen máis fundamento. Sen máis reflexión.

Sería bo que repasase Guillerme Vázquez o que sucedeu na Arxentina en 2002 cando o goberno, incapaz de facer fronte á débeda internacional, decidiu romper a paridade peso-dólar.

É o escenario que mellor pode ilustrar o que nos esperaría diante dunha hipotética saída do euro. Nós lembrabamos aquí hai tempo que A Arxentina tamén foi un país rico.

Os arxentinos atopáronse un día cunha lei que transformaba de dólares a pesos tanto as súas débedas como os seus aforros a un tipo de cambio fixo, aínda que distinto para un e outro caso co obxectivo de beneficiar aos debedores. Inmediatamente, sen embargo, cando a moeda arxentina comezou a cotizar no mercado de divisas, devaluouse de maneira vertixinosa, pois a cotización dependía exclusivamente da fortaleza e da competitividade da economía arxentina. A consecuencia foi unha perda xeneralizada e moi importante de poder adquisitivo.

Por outro lado, se a medida se anuncia, ou se intúe, con antelación, as grandes fortunas sacan o seu capital do país. Ocorreu en Arxentina cara a USA e está ocorrendo xa en España cara a Alemaña e Suíza, principalmente.

Para os capitais que permanecen no país, o normal -o inevitable, diría eu- é que se decrete un corralito, é dicir, impedir que a poboación recupere os seus aforros, aínda en pesos ou en pesetas, co obxectivo de dar un tempo ao sistema financeiro para que se recupere un pouco. De feito, o normal sería que o corralito se decretase antes incluso da saída do euro, como se fixo na Arxentina, para evitar que a poboación retirase o diñeiro dos bancos.

Nesa situación, os cidadáns que conseguiran colocar os seus aforros en contas estranxeiras -en euros, en dólares ou en francos suízos-, veríanse moi beneficiados por un tipo de cambio moi favorable. Para o resto da poboación, aínda que verían reducido o seu nivel de endebedamento, a limitación sobre a dispoñibilidade dos seus aforros xeraríalles grandes dificultades.

As empresas con débeda exterior nominada en divisas -euros, dólares, etc.- e activos en pesos, ou pesetas, estarían abocadas á quebra. Pola contra, as empresas con débeda nacional -en pesos ou en pesetas- veríanse beneficiadas.

Nun escenario coma este, non hai ningunha posibilidade de que un país pague as súas débedas. Porque a moeda nacional devalúase pero as débedas seguen nominadas en euros ou en dólares. Non queda outra, pois, que sentarse a negociar quitas cos acreedores como fixo Arxentina no seu momento. A consecuencia é que ninguén estará xa disposto a comprar débeda ou prestarlle diñeiro a ese país. Desaparece a posibilidade de financiamento nos mercados internacionais.

A única saída é a emisión de moeda, o que provoca que cada vez se cotice menos, co que os prezos se disparan, sobre todo os dos produtos importados, entrando así nunha espiral diabólica de hiperinflación.

Non é descartable que este sexa o camiño que inevitablemente teremos que percorrer. Pero, por favor, que non se intente vender como solución.

Localismos e estratexias de país

2011-10-26T18:58:00.002+01:00

A Rede Transeuropea de Transporte, que se mostra na imaxe, presentada polo Ministerio de Fomento, cualifica ao porto de Vigo na categoría de "complementario" fronte á categoría de "central" do de A Coruña e omite o AVE entre Vigo e Santiago. Tampouco aparecen para nada os portos de Marín e Vilagarcía.

No cadro 1, móstrase o tráfico portuario en Galicia no ano 2010. Se ben en tráfico total de mercadorías, medido en toneladas, o porto de A Coruña triplica ao de Vigo, é importante reparar en que o 88% do tráfico coruñés e de graneles, en particular líquidos -é dicir, tráfico con orixe ou destino na refinería de petróleos de Bens que se comunica co porto por tubería e non precisa do ferrocarril- que supón o 70,43% dos graneles e o 62% do tráfico total do porto.

Cadro 1. Tráfico de mercadorías nos portos galegos (Ministerio de Fomento)

Se reparamos no tráfico de contenedores, o que realmente xera valor engadido e o que si precisa dunha boa conexión intermodal porto-ferrocarril, o porto de Vigo move o 81,28 % do tráfico galego. E se lle engadimos os portos de Marín e Vilagarcía, os portos do sur acumulan o 96,38 % do total galego. Se analizamos o tráfico de peixe, o porto de Vigo duplica ao de A Coruña.

Esta é a realidade do tráfico de mercadorías nos portos galegos. Por iso non se entende a categorización de Vigo como porto complementario e o de A Coruña como porto central. Independentemente dos multimillonarios investimentos que se levan feito en Punta Langosteira -un Gaiás sen fin do que nunca se fala-.

Non se entende que o goberno galego, que tan habitualmente coloca nos seus discursos as estratexias de país, non diga nada neste caso, e se limite a botar o balón cara ao Ministerio de Fomento, ou o que é o mesmo, o ministro Blanco, tratando tamén por esta vía de eliminalo como posible contrincante político nas próximas eleccións autonómicas. Transformando deste xeito un asunto clave para a futura competitividade do país, nun mero xogo electoral.

E aínda máis inverosímil resulta que aos que levantan a voz dende Vigo se lles tache, unha vez máis, de localistas.

Porque este asunto ten tódalas trazas de ser resultado, un máis, diso que eufemisticamente se chama o lobby coruñés -non está demais lembrar aquí que o presidente de Puertos del Estado é o Sr. González Laxe-. É dicir, localismo pero de A Coruña que, ao que parece, é menos localismo que o de Vigo.

¿Por qué Irlanda si e Grecia e Portugal non?

2011-10-23T13:18:00.004+01:00

Ao cumprirse un ano do seu rescate, Irlanda é o único dos tres países nesa situación, xunto con Grecia e Portugal, que amosa síntomas de recuperación.

Despois da recapitalización da banca, aplicáronse durísimas medidas de austeridade para a forrar 15.000 millóns de euros ata 2014: despido de 25.000 funcionarios -7% do total-, incremento do IVA ao 23%, incremento do IRPF, redución do salario mínimo interprofesional e redución dun 10% nas pensións, novos impostos, incremento das taxas universitarias, etc.

Todo isto con resignación e sen as protestas populares que vemos en Grecia e xa tamén en Portugal.

Pero a austeridade só explica a supervivencia do estado e da administración. Non a recuperación económica. Ao contrario, máis carga fiscal, menos salarios, máis paro, reducen a demanda interna e por tanto as taxas de actividade, polo que só cabe esperar máis recesión.

Sen embargo, o PIB irlandés incrementouse un 1,6 % no segundo trimestre do ano -o de Reino Unido medrou un 0,1 %- encadeando, despois de cinco anos, dous trimestres consecutivos de crecemento. Incrementouse a demanda interna, medraron as exportacións e mellorou a competitividade. En paralelo, vaise alixeirando paseniñamente o lastre da débeda.

A clave para esta esperanzadora recuperación irlandesa é a mesma que explica o pasado milagre irlandés: a captación de investimento estranxeiro directo. Cun incremento de 20.000 millóns de euros no último ano. É evidente que a taxa do imposto de sociedades ao 12,5 % -que a UE tanto presiona para que se incremente- é un importante factor explicativo, pero como xa temos comentado aquí hai tempo, non é o único: O milagre do Tigre Celta, verdade ou mentira?, ¿Sobrevivirá el tigre celta?

A lei do funil do empresariado español

2011-10-22T11:29:00.000+01:00

Lía onte en Expansión que os empresarios (CEOE e Cepyme) fixeron público un documento que leva por título “Soluciones de los empresarios para afrontar la crisis”. Lendo isto, calquera podería pensar que, por fin, as patronais lograron deseñar unha folla de ruta que baseándose en estratexias empresariais, nos permita saír da crise.

Non se faga ilusións o lector. Nada máis lonxe da realidade. O documento non é máis que un decálogo de prebendas que a patronal lle esixirá ao próximo goberno. Ou sexa, o de sempre e coma sempre. Aí van:

1. Redución do gasto corrente. O groso do axuste debe realizarse reducindo o gasto público corrente: simplificando a estrutura administrativa, reducindo o tamaño do sector público, e aproveitando a colaboración público-privada. Aproveitemos a crise para reducir o sector público e substituílo por negocio privado.

2. Redución dos impostos. Mantemento constante do total da carga fiscal e reforma do sistema tributario: redución substancial das cotizacións sociais; a rebaixa da imposición sobre o aforro e a simplificación e redución do Imposto de Sociedades. Se hai que manter a carga fiscal para financiar todas as axudas que reclamamos, que outros paguen máis para nos pagar menos e cobrar máis.

3. Reforma del mercado laboral e da negociación colectiva. Un novo pacto de moderación salarial para o período 2012-2015; simplificación da lexislación laboral e do número de contratos para facer atractiva a contratación indefinida con unha redución substancial do custe do despido, que debe situarse en vinte días por ano traballado, con unha contía máxima de doce meses de salario; a creación de novos contratos a tempo parcial e de formación; a eliminación da referencia da inflación para fixar os salarios na negociación colectiva, e o impulso de máis liberdade para que o empresario poida organizar o cadro de persoal para atender á evolución do mercado. Hai que facilitar o convenio de empresa e a posibilidade de incumprir o do sector si elo pon en perigo a viabilidade da compañía. Tamén, unha nova lei de folga, favorecer a solución extraxudicial dos conflitos laborais. Modernicemos as relacións laborais. Desregularización. Acabemos dunha vez con esta lexislación laboral marxista que herdamos do franquismo. O acaído é un pacto bilateral traballador-empresario sen interferencias. A seguinte petición será a ilegalización dos sindicatos por perturbadores do clima laboral e innecesarios neste novo contexto.

4. Restablecemento do crédito e da liquidez para as empresas. Concluír o proceso de reestruturación do sistema financeiro; xestionar a súa reestruturación con criterios transparentes e que eviten a distorsión da competencia; o cumprimento estrito da lei de morosidade por parte das Administracións Públicas; o recoñecemento da débeda das Administracións Públicas con subministradores e establecer un calendario de pagos. A compensación das débedas tributarias e da Seguridade Social con débeda das Administracións Públicas coas empresas. Por suposto, é o estado, non os bancos que son dos nosos, o que ten que asumir o custo da reestruturación do sistema financeiro e o que ten que cumprir estritamente a lei de morosidade, as empresas non.

5. Unidade de mercado e fomento do espírito emprendedor. Unificar a lexislación que afecta á actividade empresarial, aprobar unha Lei de Garantía de unidade de mercado. Elevar a valoración social da figura do empresario e da economía de mercado, reducir os custes de financiamento das empresas que empezan, crear un réxime especial na política fiscal e laboral para as empresas de nova creación. Aproveitemos para acabar con esta leria das comunidades autónomas. É curioso que a esixencia de unidade de mercado non se refira ao conxunto da Unión Europea, ¿Será que cara á competencia foránea si nos veñen ben as "peculiaridades" normativas da lexislación española?. É un bo momento tamén para elevar por decreto a valoración social do empresario, xa que documentos coma este non contribúen demasiado.

6. Aposta decidida polo proxecto de construción europea. Cumprimento estrito das regras da UE, sobre todo das regras fiscais. Non obstante, na transposición da lexislación debe terse en conta o seu impacto sobre a competitividade da economía española. Máis presenza de España nas decisións europeas. Normativa europea si, pero só a que nos favoreza. As restantes normas hai que adaptalas ás nosas comenencias. E tamén, por decreto, máis peso de España nas decisións europeas.

7. Mellora do sistema educativo. Ampliar a liberdade das familias e a participación do sector privado. Potenciar a formación profesional, a mellora da relación entre a empresa e o sistema educativo e o impulso do coñecemento de idiomas e das novas tecnoloxías. Avancemos, sen présa pero sen pausa, no proceso de privatización da ensinanza. É un enorme mercado cautivo -que son os que nos gustan- que non podemos desaproveitar.

8. Aposta pola I+D+i. Mantemento do esforzo inversor en I+D+i; a mellora da fiscalidade da actividade de investigación e desenvolvemento; o reforzamento dos sistemas de financiamento da I+D; o incentivo á participación de empresas españolas en proxectos europeos; a elaboración dun plan de desenvolvemento nacional dixital, e a busca de alternativas ao canon dixital. Se o esforzo inversor en I+D+i é baixo, en relación ao de outras economías semellantes, débese en gran medida ao ridículo esforzo privado. O gasto público é máis homologable. Por iso só pedimos que se manteña, non que se incremente. Pero o máis importante, o gasto "privado" ten que ser subvencionado ben con medidas fiscais, ben con financiamento público blando, ben con axudas directas ás empresas para que concorran ás convocatorias europeas. Nunha palabra, a aposta pola I+D+i, pola súa importancia, ten que ser 100% pública. Os resultados xa nos encargamos de rentabilizalos nos.

9. Redeseño das políticas enerxéticas. Adecuado equilibrio entre uns prezos competitivos e unha axeitada remuneración do sector; un pacto de Estado que garanta unha seguridade xurídica necesaria para realizar investimentos a longo prazo, e que se integre a España no mercado de enerxía da UE. A incesante suba dos prezos da enerxía é un problema importante para as empresas. Pero as empresas enerxéticas son dos nosos -e tan importantes coma os bancos-, polo que ten que ser o Estado o que abone a diferenza entre o prezo da enerxía -exclusivamente a de consumo empresarial- que nos consideremos axeitado e o prezo que as empresas enerxéticas consideren que deben cobrar.Por outro lado, independentemente de que a liberdade de mercado garanta aos propietarios das enerxéticas o seu dereito de vender a quen consideren as súas participacións, o Estado ten que garantir a integración de España no mercado de enerxía da UE, aínda que xa non teñamos empresas de enerxía. Os nosos amigos, rusos, alemáns ou mesmo mexicanos, si as teñen.

10. Aumentar a dotación orzamentaria para a internacionalización Aumentar a partida de gasto público destinada á internacionalización das empresas, a mellora do tratamento fiscal das actividades de exportación e investimento e a reforma do marco institucional de apoio á internacionalización de forma que sexa máis áxil e adaptado ás necesidades das empresas. Que se eliminen as restricións aos instrumentos de financiamento da internacionalización. Conscientes da importancia que a internacionalización e o incremento do volume de exportacións ten para o país, debe ser o Estado o que asuma os custos dese esforzo que nos estamos dispostos a facer polo ben do país.

Esta é a clase empresarial que temos. Con un par.

Sen máis comentarios...

A contracorrente

2011-10-16T11:26:00.000+01:00

O 15-M transfórmase no 15-O, e como non podía ser doutra maneira nestes tempos, con dimensión global. Hai uns meses plasmabamos aquí as simpatías e as dúbidas que nos suscitaba o movemento 15-M (Reflexionando (por imperativo legal).

Sen desculpar para nada á clase política nin aos bancos, paréceme imprescindible unha certa dose de autocrítica, ou autoindignación.

Con carácter xeral, a xeración que ten agora entre 45 e 55 anos mantivo un nivel de consumo moi superior ao dos seus ingresos a costa de dilapidar as herdanzas familiares (o aforro de moitas xeracións anteriores) e a costa de hipotecar o futuro dos seus fillos, cando non o dos seus netos. Certo que nuns países máis que noutros. Aquí, que viñamos dunha longa etapa histórica de pobreza, cando non de miseria, rapidamente nos adaptamos ao status de novos ricos. Claro que favorecidos pola voracidade dos bancos que foron relaxando ata límites incribles as condicións de acceso ao crédito. O gráfico, pillado ao vo dun blog que non recordo, mostra ben cál foi a evolución da débeda, tanto privada como pública, nos últimos vinte anos en España.

Neste país os mozos, algúns xa non tan mozos, que están nos movementos 15-M, ou 15-O, criáronse cun nivel de benestar económico ficticio que agora é imposible de manter. É certo que son, sen ningunha dúbida, a xeración mellor formada da historia. Pero, salvo excepcións, foron educados nun sistema de autocomplacencia, de abundancia, no que están claros os dereitos individuais pero non tanto as obrigacións. Cunha escasa predisposición ao sacrificio.

Nos países emerxentes a xente está acostumada a "resolver", a "buscarse a vida", a sacrificarse e a competir. Aquí, polo contrario, o esforzo céntrase en esixirlle aos poderes públicos que manteñan un status quo que, como dixemos antes, é en gran medida ficticio e está moi por riba das nosas verdadeiras capacidades económicas.

Así, resulta moi difícil que poda callar ningún proceso verdadeiramente transformador. As revolucións precisan de xente que non teña nada que perder máis que a vida, como acontece nos últimos meses no norte de África. Pero é difícil imaxinar a revolucionarios pendentes de non perder o i-phone nas carreiras diante da policía, ou discutindo a que tipo de interese teñen que estar as hipotecas...

Empézanme a interesar máis os movementos estudantís latinoamericanos, de Chile e Colombia, de momento.

Retrato da crise en tres flash

2011-10-14T19:03:00.000+01:00

Ímonos limitar hoxe, simplemente, a traer aquí tres gráficos que amosan a verdadeira dimensión da crise nos ingresos fiscais do Estado.

Aínda que os datos dispoñibles no Ministerio de Economía e Facenda alcanzan só ata o ano 2009, é fácil intuír que os anos que faltan, 2010, 2011 e, con seguridade, tamén 2012, serán máis do mesmo, pero a peor.

Non fai falla explicar que detrás destes datos están as taxas de desemprego, a caída da demanda interna e a diminución da produción industrial.

Se en sucesivos exercicios económicos con caída da recadación impositiva non diminúe en consecuencia o nivel de gasto público, é inevitable que se dispare o endebedamento ata o punto no que estamos xa na actualidade, perda de credibilidade e confianza que, nunha primeira fase encarecen esa débeda, e despois, simplemente, fai imposible de colocar máis débeda soberana no mercado.

É certo que queda algunha marxe para incrementar a recadación: subida das taxas impositivas tanto nos impostos directos como nos indirectos, bolsas de fraude, novos impostos, etc. Pero todas estas solucións, que poden ser imprescindibles a curto prazo, acaban diminuíndo aínda máis o consumo e as taxas de actividade, polo que redundarán en máis desemprego e menos ingresos fiscais.

Non queda outra, polo tanto, que reducir moito o nivel de gasto público, tratando de preservar os investimentos en todo aquilo que contribúa a mellorar a competitividade. Pero isto deixarémolo para outro día...

¿Para cándo unha nova encíclica?

2011-10-12T13:02:00.001+01:00

Xa se está a botar de menos, nestes tempos turbulentos que vivimos, unha nova encíclica de Don Santiago, Rey da Coruña, que nos explique cómo son as cousas, que identifique culpables, que nos sosegue, que nos calme, ou que definitivamente nos condene.

Non sei se é simplemente falta de ánimo, ou se está agardando para cando este país quede definitivamente coma un solar, facer balance final.

Porque motivos hai dabondo para xustificar a necesidade dun breve -ou non tan breve- escrito que nos ilumine, que nos guíe, que de algo de luz a este pobo desnortado -nunca mellor dito, aló menos no financeiro-.

Xa sei que os seus escribidores profesionais se esforzan por elevar a moral da tropa -nomeadamente a xefa de economía- pero que queren que lles diga, non é o mesmo. Necesitamos un chute concentrado de esencia, de pensamento puro, en clave de país.

Despois da desfeita das caixas, ou da caixa, ou do caixonciño, porque non pode ser que Don Santiago trague coas soflamas dos seus propios adláteres, nin con algunha que outra vitoria pírrica coma o nomeamento de Castellano, chega o do Pastor. Un mísil na liña de flotación da capital financeira do país.

A cidadanía está desorientada. Demasiado desmantelamento en tan pouco tempo. Nos momentos difíciles é cando cobra valor un gran timonel que lle axude ao pobo a recuperar o norte.

Parecíanos que hoxe, unha data tan cargada de simbolismo, era o día. Pero non.

Non se entende como tarda tanto. ¿Ou será que co bipartito era máis fácil e co PP da máis preguiza?

Detrás da trincheira

2011-10-10T22:49:00.000+01:00

Volve hoxe Antón Baamonde en El País sobre o asunto das caixas ou da caixa (de momento). Despois de que clausurou aquel entrañable blog, O Café na Trincheira, no que tanto traballara a favor da fusión -segundo el cunha estratexia de país-, agora só podemos lelo esporadicamente en El País.

Consumado o fracaso da opción a prol da que el tanto empuxou, arremete hoxe contra a falta de control político e social que permitiu aos anteriores dirixentes das dúas caixas -Méndez e Gayoso- xestionalas como si de verdadeiras empresas privadas se tratase.

É difícil non concordar con esta argumentación de hoxe. Sen embargo, durante eses moitos anos, a primeira aproximación de Antón Baamonde a este asunto foi para poñerse na cabeza da manifestación a favor da fusión, seica para conseguir unha entidade financeira forte, galega e solvente. Antes, non lembro terlle lido nada no que puxera en cuestión a actuación nin de Méndez nin de Gayoso.

E despois, tampouco lle teño lido nada que soase a lixeira autocrítica por ter defendido con tanto ardor como el o fixo unha opción, a da fusión, que finalmente demostrou ser un estrepitoso fracaso. Máis ben ao contrario, segue a escribir a favor da marea, sumándose á indignación popular polas multimillonarias prexubilacións, ou cuestionándose agora o por qué dende os anos sesenta e setenta ámbalas dúas caixas se xestionaron como se xestionaron. Botándolle a culpa, a beneficio de inventario, a un dos tópicos máis enraizados no imaxinario español: a especial idiosincrasia que temos os galegos.

Entendendo o duro que pode ser exercer na trincheira do opinante profesional, iso non debería impedir manter posicións máis distantes e obxectivas.

Para finalizar, traio de novo aquí, para recordar, algúns dos comentarios dos momentos máis álxidos dese infausto Celta-Deportivo que agora xa esmorece: Un tremendo error (rizando o rizo) ou Disparando a dar.

¿E si ganhamos?

2011-10-09T12:28:00.000+01:00

Di Alan Greenspan, antigo presidente da Reserva Federal norteamericana, nun artigo publicado no Financial Times, que os países do sur de Europa, como Grecia ou Portugal, que se teñen caracterizado por taxas de aforro negativas e exceso de consumo, deben converxer cara ao modelo económico dos países do norte europeo, caracterizado, di, por inflación baixa e preferencia polos investimentos de longo prazo en vez do consumo inmediato.

Lembroume este artigo de Greenspan aquel debate no parlamento portugués no que se discutían solucións á fonda crise económica.

Despois de moitas horas de debate, intervén un deputado dun grupo minoritario que di: "Eu acho que encontrei uma solução definitiva para superar esta crise. A estratégia é a de declarar a guerra contra os Estados Unidos de América. Nos perdemos, eles nos invadir e Portugal convértese asim no Estado nº 51 da Unión de Estados Norteamericanos..."

Despois duns momentos de desconcerto, dalle a réplica un deputado do grupo que respalda ao goberno. Simplemente di: "Acho moito interesante a solução formulada polo colega, mas contém um enorme risco... ¿que acontecería se nos ganhamos?."

Coido que a solución de Greenspan é igual de imaxinativa que a que propuña o deputado portugués, pero... ¿e si ganhamos?

Calendario laboral e modelo económico

2011-10-08T12:58:00.000+01:00

Seica a Unión Europea -ou o que é o mesmo, Alemaña- está presionando para que eliminemos as pontes do calendario laboral. Unha proba máis de que os alemáns non entenden nada do que pasa aquí.

Na súa lóxica, as pontes restan tempo de traballo, polo que cantas máis pontes hai menos se produce. Pero isto só é certo nunha economía produtiva como a deles. A nosa economía non funciona así.

Non se deixe enganar o lector pola aparente semellanza na composición do PIB dos dous países (táboa 1).

Táboa 1. Estrutura sectorial do PIB (en porcentaxes)

Hai unha diferenza fundamental que non amosan estas cifras. A conformación do sector servizos en cada país. Eles teñen un gran peso do servizos de alto valor engadido para empresas. Nos non. Os nosos servizos concéntranse moi maioritariamente en atender a demanda privada interna e no turismo.

Isto significa que en Alemaña reducir o tempo de traballo implica unha menor produción tanto na industria como nos servizos a empresas dos que falabamos.

En España non. Primeiro porque o consumo privado interno ten unha gran capacidade de adaptación aos horarios dos oferentes. Dito con outras palabras, ímonos amañando. Por iso tamén a xornada laboral e os horarios de atención ao público son aquí moi diferentes aos do resto de Europa.

En segundo lugar, porque eliminar as pontes suporía un duro golpe para o único sector da economía española que é capaz de manter o emprego, o turismo.

En terceiro lugar, ¿ignoran os alemáns que a nosa senda de converxencia en termos de produtividade ven sendo, dende hai moitos anos, reducir o denominador -as horas de traballo- xa que non somos quen de incrementar o numerador? ¿Queren os alemáns poñernos en evidencia diante do mundo?

Por todas estas razóns, lonxe de eliminar as pontes, deberiamos incrementar un pouco o número de festivos -hai marxe para aumentar nun 25%- e colocalos cada ano de xeito que permitan deseñar facilmente macropontes ou acuedutos, dos que é bo exemplo esa fantástica primeira semana de decembro que se aveciña.

Esta si que sería unha verdadeira reforma estrutural do noso modelo económico.

Steve Jobs

2011-10-06T22:41:00.003+01:00

Sempre fun anti-apple. Cando chegaron os primeiros Mcintosh, non podía entender como había xente que os prefería aos microsoft, se non era por puro snobismo. Eu que viña do ms-dos e de programar en fortran e en cobol, solo vía nos Mac aparatos con menos capacidades e practicamente sen software comercial dispoñible.

Máis tarde, recoñezo que para determinadas actividades -textos matemáticos ou composición periodística-, Mac era mellor. Sen embargo, para o uso común, non especializado, seguían sen ofrecer apenas avantaxes. Ata o punto de que houbo unha época en que se vendían como aparellos duais capaces de traballar en entorno Mac ou en entorno windows. Sen embargo, cada vez había máis talibáns de Mac, que coincidían en boa medida cos que compraban coches Saab -algúns, Volvo-.

Co boom dos miniportátiles, recoñezo que algún deseño de Apple era espectacular. Pero eu decanteime por Toshiba, que ofrece aparellos máis pequenos e máis potentes.

Moitos anos despois, chegou o i-phone e eu prefería os teléfonos Nokia ou as pda HTC, e despois as Black Berry. Seguía sen entender as maravillosas avantaxes que seica ofrecía Apple.

Finalmente, sucumbín a Apple, comprando un ipad. O xoguete tecnolóxico ao que menos uso lle din de tódolos que tiven ata o momento. Aínda non sei onde está a súa superioridade a respecto dun mini pc.

Dito todo isto, estou enteiramente de acordo con tódalas gabanzas que ao longo do día de hoxe se levan feito deste home. Interésanme, sobre todo, a súa capacidade para imaxinar "solucións imposibles" e as súas habilidades para liderar e motivar aos colaboradores ata conseguilas.

Unha gran perda porque, sen ningunha dúbida, se o cancro non se cruzase no seu camiño, quedábanlle aínda moitos trebellos imposibles que ofrecernos.

¿Un turco en Vigo?

2011-10-04T20:45:00.002+01:00

Entendendo e compartindo en boa medida a indignación popular suscitada hoxe pola noticia que facía público o que se levará de prexubilación o anterior director xeral de Novacaixagalicia, non podo deixar de pensar que se trata, unha vez máis, da utilización pedestre da máis elemental técnica de manipulación de masas.

A bo seguro que esa millonaria recompensa está pactada e aprobada polo consello de administración de Novacaixagalicia no momento do seu nomeamento como director xeral. Tendo en conta que nese consello de administración había unha relativamente ampla representación de todo o abano político, ¿por qué ninguén controlou, limitou, se escandalizou ou o publicou naquel momento?. ¿Por qué a sra. Mar Barcón dimite con once meses de retraso?.

A saída do anterior director xeral obedece á decisión do novo presidente do consello de administración de NCG Banco de contar cunha nova dirección e cun novo conselleiro delegado. Seguen sen explicarse as razóns que avalan o nomeamento do sr. Castellano, aínda que, dado que non achegou un só euro privado -nin propio nin alleo- para capitalizar o novo banco, semella evidente que esas razóns só poden ser políticas. Para non levarnos sorpresas semellantes no futuro, estaría ben que se fixeran públicas as condicións salariais e contractuais do novo conselleiro delegado, sr. González Bueno, nun banco nacionalizado ao 94% do seu capital.

A noticia de hoxe, sendo importante, canaliza a indignación popular cara a un asunto concreto e tanxible, ao tempo que desvía a atención da cidadanía dos problemas e das responsabilidades clave: ¿por qué nos quedamos os galegos sen entidade financeira e quén son os culpables? (para non repetirme, remito ao lector aos dous anteriores post: Certificado de defunción (Galiza quere... saber) e Galiza quere... saber (2)).

Seguiremos sen saber o qué pasou, cómo pasou e por qué pasou, pero ao fin temos un culpable ao que se lle pode poñer cara.

Hoxe durmiremos un pouco máis tranquilos, xa temos un cabeza de turco.

O candidato Rubalcaba e as políticas contracíclicas

2011-10-03T19:40:00.000+01:00

Insinuaba onte Rubalcaba que quizás nos estamos pasando con tanto aforro... Deixando á marxe o difícil que lle resulta ao Alfredo candidato facer propostas minimamente cribles, porque inmediatamente replican os cans de presa do PP por qué non as puxo en marcha cando era vicepresidente do goberno, é dicir, ata onte, o realmente relevante desa proposta, si se lle pode chamar así, -agora o formato axeitado para facer propostas electorais semella que é o do Twitter- é que pon enriba da mesa un asunto da máxima importancia cando se buscan solucións no receitario da política económica: as medidas contracíclicas.

Interpretando en termos moi sinxelos o balbuceo de onte de Rubalcaba, a solución que propón é de manual. Se coa crise se resenten as economías privadas, consúmese menos e, en consecuencia, diminúe a demanda, hai menor necesidade de producir e increméntase o paro. Nesa situación, no canto de reducir o gasto público (entendido como a suma de gasto e de inversión), na ola de austeridade na que andamos ata límites incribles, o que debería facerse é incrementar moito ese gasto e esa inversión públicas para paliar a caída do consumo privado e contribuír así a reactivar a economía. Un miniexperimento de laboratorio neste sentido foi o controvertido Plan E. A recente proposta de Obama para reactivar a economía norteamericana vai na mesma dirección.

Parece esquecer, sen embargo, o candidato Rubalcaba algunhas cuestións determinantes e que, hoxe por hoxe, fan moi difícil o poder aplicar esa receita clásica.

Máis aló de tódolos problemas de débeda, déficit público, presión dos mercados, primas de risco, axencias de cualificación, etc., etc., que impiden facer ningunha política pública expansiva cos recursos actuais, unha cuestión primordial é que, como estado, non temos ningunha capacidade de facer política monetaria. E a política monetaria á que estamos suxeitos -o euro e o Banco Central Europeo- non está en función, precisamente, das necesidades da economía española. Polo tanto, tamén pola banda da política monetaria é imposible unha política de gasto público expansiva.

Por outro lado, a situación é tan catastrófica que as actuais medidas de contención do gasto co obxectivo de reducir o déficit, desmantelando de paso o estado do benestar, xa non obedecen a ningún tipo de política económica, senón simplemente á necesidade imperiosa de salvar os mobles e conseguir que o moneco sega funcionando unha semana máis ou un mes máis. Así de simple.

Finalmente, sempre se recorre ás medidas contracíclicas en época de crise, esquecéndoas en época de bonanza. Se na longa etapa expansiva do ciclo económico se adoptasen políticas contracíclicas de verdade, seguramente agora estaríamos nunha situación moito mellor para superar a crise.

Galiza quere... saber (2)

2011-10-02T16:06:00.000+01:00

Onte facíamos un decálogo de urxencia das cuestións clave que no asunto caixas de aforros a cidadanía galega ten dereito a saber. Decálogo que, por certo, coincide bastante coa editorial de hoxe de Faro de Vigo: El vergonzoso expolio de las cajas de ahorro gallegas. ¿Lerá o editorialista de Faro A Furada do Trasno? ...

Hoxe, máis aló do mero xogo político partidario -moi cansino, por outra banda-, convén poñer énfase nalgúns asuntos que son o verdadeiro miolo deste embolado.

Primeiro, ¿por qué accede José María Castellano á presidencia do Consello de Administración de NCG Banco? Se é o FROB (Banco de España) o que pon o capital, nada menos que 2.465 millóns de euros, é de libro que, aló menos de momento, fose o Banco de España o que nomease o Consello de Administración do novo banco.

Segundo, o argumento implícito, nunca explicitado, para aplaudir tal nomeamento de José María Castellano como presidente do Consello de Administración de NCG Banco, era que sería quen de atraer capitais privados dispostos a investir no novo banco para capitalizalo. A día de hoxe, e despois da esperpéntica xira mexicana, con presidente da Xunta incluído, o resultado é cero investimento privado.

Terceiro, situado José María Castellano nesta tesitura, e dado que o que se lle vai esixir é que finalmente capte capital privado para o novo banco -xa non importa de onde proceda nin con que obxectivos veña-, o lóxico é que traballe para que eses hipotéticos inversores atopen as condicións máis favorables posibles, é dicir, canto menor prezo, mellor.

Cuarto, cunha perspectiva de medio prazo, o Banco de España, enfangado en moitos outros fregados, CAM incluída, non vería nada mal recuperar unha parte dos fondos FROB colocados en NCG Banco, aínda que iso supoña vender o novo banco a prezo de saldo, antes que ter que asumir o peche definitivo da entidade.

Quinto, ¿explican, ao menos parcialmente, os anteriores argumentos a irrisoria valoración que o Banco de España fixo de Novacaixagalicia? Lembremos que o que o xoves tiña un valor en libros de 1.714 millóns de euros, pasou a valer o venres 181 millóns de euros.

Sexto, os galegos teñen dereito a saber cál era a verdadeira situación interna de Novacaixagalicia para entender por qué se deprecia, dun día para outro, nun 90 % do seu valor.

Sétimo, a cidadanía quere saber, por exemplo, a verdadeira taxa de morosidade dos investimentos inmobiliarios de Novacaixagalicia.

Oitavo, falando de taxa de morosidade, Galiza ten dereito a saber en qué porcentaxe ese volume de impagos procede de Caixagalicia e en qué porcentaxe procede de Caixanova.

Noveno, a cidadanía quere saber se hai algún procedemento aberto para depurar responsabilidades por ter levado a ámbalas dúas entidades a tal situación.

Décimo, os galegos queren saber os termos en que se produce, nas últimas semanas, a saída precipitada dos anteriores dirixentes de Novacaixagalicia.

Certificado de defunción (Galiza quere... saber)

2011-10-01T11:21:00.003+01:00

Os titulares da prensa de hoxe constatan o fin da caixa de aforros galega, agás LVG que segue á súa bola, aínda que sexa difícil entender cál é.

Non pretendo hoxe, retomando este alicaído blog, reclamar que dende que aquí comezamos a escribir sobre este asunto, vai xa para dous anos (a primeira entrada sobre as caixas é do 25 de outubro de 2009), fóronse cumprindo, un por un, os prognósticos que fixo o Trasno, tanto no plano político, como no económico.

Insisto, non se trata hoxe de asomarnos aquí para lembrar que "xa volo dicía eu", senón de formular algunhas preguntas que a cidadanía ten dereito a que se respondan.

Primeiro, o goberno de Galicia debe dar conta do catastrófico resultado daquela estratexia que deseñou, Lei de Caixas no caixón incluída, para conseguir unha entidade financeira forte, galega e solvente, chamada a ser a quinta máis importante de España.

Segundo, alguén ten que asumir a responsabilidade de ter encargado, e realizado, aquela esperpéntica auditoría de KPMG que garantía, sen ningunha dúbida, a viabilidade do proxecto. Foi a única panca técnica ao redor da que se articulou todo o discurso económico.

Terceiro, non pode agora o BNG ironizar en preguntas parlamentarias, tratando de concentrar no PP e en Núñez Feijóo toda a responsabilidade. Debería explicar o BNG as razóns, ocultas ou non, de por qué deu todo o seu apoio ao goberno do PP no proceso de fusión forzada.

Cuarto, deberían explicar o goberno de España, o Banco de España e Mafo a desastrosa xestión de todo o proceso seguido na reforma das caixas. Retrasos, dúbidas e sorprendentes cambios de rumbo incluídos.

Quinto, alguén debería poñer negro sobre branco, con total claridade, cales son os motivos polos que o que o xoves valía 1.714 millóns de euros, pasa a valer o venres 181 millóns de euros.

Sexto, a cidadanía ten dereito a saber qué razóns hai detrás da entrada de José María Castellano en NBC Banco.

Sétimo, Núñez Feijóo, no canto de lembrar viaxes a Cuba para tomar mojitos, debería explicar con claridade as nefastas perspectivas para a captación de inversores privados que constatou na recente viaxe a México acompañando ao presidente do Consello de Administración de NCG Banco. Só transcendeu a sensata valoración de Vázquez Raña: "comprar barato para vender caro, siempre es un buen negocio", que non deixa de ser un chute concentrado da máis pura lóxica capitalista, como corresponde.

Oitavo, os galegos deben saber, á vista de que ata o de agora a captación de capital privado é cero euros, se o obxectivo do novo Consello de Administración de NCG Banco é devaluar o máis posible o valor da entidade para que os potenciais compradores, no máis que dubidoso suposto de que algún día aparezan, poidan tomar o control co menor desembolso posible.

Noveno, é preciso explicar cómo a antiga caixa -Novacaixagalicia- que achegou a NCG Banco 75.000 millóns de euros en activos, 1.100 oficinas e o 46 % da cota do mercado financeiro galego, terá unha ridícula participación do 6,84 % no capital de NCG Banco.

Décimo, os traballadores de NCG Banco e de Novacaixagalicia teñen dereito a saber cal é a folla de ruta que ten trazada o Banco de España na hipótese de que non aparezan, nin a prezo de saldo, os anhelados inversores privados.

¿Traballa para o PP Rodríguez Zapatero?

2011-05-25T19:18:00.001+01:00

Cada día que pase sen convocar eleccións, peor para o país, peor para o PSOE, peor para a esquerda e peor para o propio Rodríguez Zapatero.

Peor para o país porque si xa ata o de agora a credibilidade institucional nese eufemismo chamado "mercados" estaba en mínimos, é fácil imaxinar como evolucionará a partir de agora, cun partido no goberno que acaba de sufrir unha durísima derrota electoral e sen apoios parlamentarios suficientes. Porque está claro que tanto CiU como PNV -como xa anunciaron- retiraranlle o seu respaldo e dedicaranse a ir preparando os próximos pactos co PP. Por suposto, non cabe esperar de Rajoy ningunha contribución á gobernabilidade. Agárdannos pois uns meses de máis crise e máis problemas coa colocación de débeda: camiñaremos, outra volta, cara á beira do precipicio.
Peor para o PSOE, xa que canto máis tempo tarden en clarificar o seu liderazgo, máis división interna, máis espectáculo e máis bochorno. Dende logo, non poderían facerlle favor máis grande ao PP que entrar agora nun proceso de primarias. A mellor solución pasa por atopar canto antes -con congreso extraordinario ou sen el- a alguén disposto a asumir o custo dunha segura e dura derrota electoral. E dicir, outro Almunia, quizás, a medio prazo, coa mesma recompensa que este.

Peor para a esquerda porque oito meses máis de goberno de Rodríguez Zapatero só servirían para, seguindo as instrucións de Angela Merkel, Banco Central Europeo e Fondo Monetario Internacional -seguramente non haberá intervención explícita como en Grecia e Portugal, pero está claro que si nos marcarán a política a aplicar-, facerlle o traballo sucio ao PP, adoptando todas as medidas de axuste máis duras e impopulares. Así, cando goberne o PP, poderá rendibilizar a máis lenta que rápida recuperación, sen ningún desgaste.

Peor mesmo para Rodríguez Zapatero, porque estes meses que quedan, contribuirán, aínda máis, a borrar do imaxinario colectivo calquer vestixio -se o houbera- de bo goberno. Moito máis, si se empeña, como parece, en colocar na carreira sucesoria á candidata de Media Pro.

Lendoiro, ese hombre

2011-05-22T15:19:00.003+01:00

O Deportivo -O Coruña, como lles gusta dicir aos de Vigo- está en segunda división -máis propiamente na Liga Adelante BBVA- . Realmente, ningunha sorpresa para os que temos xa algúns anos. Nas décadas dos sesenta e setenta o Depor era o "equipo ascensor".

Se deixou de selo, iso hai que anotalo no haber dun home: César Augusto Lendoiro. Un tipo que demostrou a súa capacidade de adaptación e a consciencia das súas limitacións, cando aos quince anos era presidente dun equipo de fútbol. É obvio que si era presidente foi porque entendeu que non podía ser xogador. Máis tarde, converteuse nun dos poucos galegos que conseguiu poñer unha pica en Cataluña ao converter a un equipo de colexio, o Liceo La Paz, en campión dun deporte dominado dende sempre -antes e máis despois- polos cataláns.

Chegou ao fútbol para coller a un equipo ao borde da desaparición. En poucos anos, foi quen de situalo na elite do fútbol español, mesmo do fútbol europeo. Convén lembrar hoxe que o Deportivo foi campión de liga e gañou dúas copas do rei -centenariazo incluído-. A clave, a súa capacidade para ver que era posible para un equipo como o Deportivo fichar a dous cracks mundiais naquel momento como Bebeto e Mauro Silva.

Despois, o desastre. semella que esa grande visión demostrada na traxectoria descrita, desapareceu de súpeto. Converteuse no único dirixente que foi quen de fixar os seus emolumentos en función dos orzamentos da empresa e non dos seus beneficios. Dedicouse -como ven se encargou de airear o Rey da Coruña, don Santiago- a colocar aos seus vástagos en postos destacados no club.

O final era previsible. Un equipo cunha débeda incalculable e afundido na segunda división. Probablemente, o seguinte capítulo sexa a súa desaparición.

Máis aló de que o deportivismo esixa responsabilidades, como corresponde, non deberiamos esquecer, aínda que fose só fútbol, a contribución de Lendoiro -e do Deportivo- a incrementar a autoestima do país.

Reflexionando (por imperativo legal)

2011-05-21T15:05:00.002+01:00

Tanto tempo queixándose destes mozos e mozas aletargados, acomodados, vexetando á conta do suor dos seus pais, sen sangue nas veas, narcotizados pola comodidade e as novas tecnoloxías. Agora que por fin semella que comezan a moverse cunde o nerviosismo, sobre todo entre a clase política e os mass media.

Para a xente do común, este movemento, semella que espontáneo, non pode ser recibido máis que con delicia. Porén, polo menos ata o de agora, xurde rodeado de moitas incertezas. A principal é a concreción dos obxectivos que se perseguen.

A diferenza a respecto daqueloutro maio famoso, é que agora non hai un dogma ao que acollerse e que serva de folla de ruta. No 68 queriamos cambiar o mundo. Había outro modelo que servía de referente.

A diferenza a respecto das recentes mobilizacións do norte de África é que alí loitan por acadar un modelo político semellante ao que xa temos eiquí.

O pouco que ten transcendido do que pretende este movemento Democracia real xa, resulta confuso e difícil de interpretar. Máis aló da parafernalia marketiniana que recupera himnos e consignas do pasado, non nos moverán, o pobo unido xamais será vencido, A la calle! ya es hora de pasearnos a cuerpo y mostrar que, pues vivimos, anunciamos algo nuevo, o certo é que non atopei aínda ningunha explicación de cal é a meta que se persegue. É certo que, como dicía onte nunha cadea de radio unha moza mobilizada, se vostedes tardaron cinco séculos en desenvolver o actual modelo, non nos pidan a nos que deseñemos un modelo alternativo en catro días.

Sen embargo, non vexo ningunha referencia á equidade, á solidariedade, ao sacrificio persoal en aras do ben común... Máis ben semella que o que se pretende é igualarnos todos por arriba, sen renunciar a ningún dos beneficios dos que disfrutamos, grazas, precisamente ao actual modelo. E se a cousa non da para todos, albíscase que tamén vale un quítate ti que me poño eu...

E mañá chega, máis forte que nunca, a marea azul-popular. ¿Será ese o primeiro paso cara á democracia real xa?... dubídoo.

P.D. O meu fillo, participante en algunha acampada de expatriados nunha capital europea, comentou despois de ler isto, papá se te va la olla...

Un salto cualitativo na normalización da lingua

2011-02-12T20:17:00.000+01:00

Máis aló da eterna polémica idiomática na que vive o país, constátase que, malia os avances que se teñen logrado a prol do galego no ensino, na administración, e mesmo -aínda que menos- nos medios de comunicación, a dramática realidade é que cada vez hai menos galegofalantes.

De pouco consolo son esas enquisas, e eses estrafalarios modelos matemáticos, que dedicándose a contabilizar os que "entenden" o galego e os que o falan moi de vez en cando, constatan que a situación non é tan mala e que a supervivencia da lingua está garantida.

Por iso, os que na adolescencia nos sorprendemos escoitando a John Wayne dicir "carallo", por primeira vez, os que fomos quen de aprender o que significaba "unha escordadura de nocello" vendo as retransmisións futbolísticas da tvg, non podemos deixar de saudar con delicia esa nova que saía á luz esta última semana, a produción do primeiro filme pornográfico integramente en galego: "o divino ferrete".

Se son certos eses datos que ás veces se publican e que indican que unha enorme porcentaxe da poboación adulta en todos os países desenvolvidos, é consumidora de porno, non cabe dúbida que esta novedosa iniciativa contribuirá a espallar o idioma, de xeito lúdico, entre amplas capas da cidadanía. Se a proposta calla, e se consolida un volume de produción suficiente e cunha axeitada periodicidade, podemos estar asistindo ao inicio dun rexurdimento sen par da nosa lingua, non só entre os nosos paisanos, senón tamén como lingua vehicular ao longo e ancho do mundo.

Requírese, sen embargo, que os guionistas do "divino ferrete" acaden o equilibrio necesario entre a simpleza habitual dos diálogos nos filmes porno, nos que moitas veces é difícil discernir o idioma en que falan os protagonistas, pois a súa expresividade léxica -que non oral- limitase a unha infinita sucesión de sons guturais, e as súas naturais pretensións literarias coas que se corre o risco de desvirtuar o verdadeiro leitmotiv deste xénero cinematográfico.

Se son quen de lograr que esa ópera prima estea axeitadamente balanceada entre os contidos que calquera espectador agarda dun filme porno estándar e o suficiente diálogo como para contribuír á difusión do noso idioma, a Xunta de Galicia debería considerar algún tipo de axuda dentro do flamante Plan I2C, para esta incipiente actividade creativa.

É preocupante, sen embargo, que os produtores do "divino ferrete" anuncien que están dispostos a "facer máis con menos". Non sería de recibo que acaben facendo unha mera parodia de filme porno. Porque hai asuntos nos que, seica, o tamaño si importa.

É a hora da Selección Galega

2011-01-27T23:56:00.000+01:00

Despois duns meses de escéptica calma, o anuncio por parte do goberno de España das novas esixencias ás caixas, que deberán cumprir en setembro, volveu a poñer en primeiro plano o discurso da galeguidade, dos intereses de país, da aldraxe ou do espolio -algúns falan xa directamente de roubo a tódolos galegos-.

A estas alturas, que este sexa o argumentario do BNG parece ata natural, porque neste asunto non foron quen, ao longo de todo o proceso, de definir unha posición clara -neste blog hai dabondo escrito ao respecto-.

Sorprende máis que o goberno de Núñez Feijóo adopte, máis ou menos, aínda que de momento coa boca pequena, o mesmo discurso.

Curioso tamén o de La Voz de Galicia. Despois de meses de ter totalmente abandonado o tema caixas, ou caixa -unha vez perdida a partida-, titulaba hai uns días con letras quilométricas Salgado pone contra las cuerdas a la caja gallega para que sea un banco, e cun despliegue inaudito, ata catro na mesma folla, de tódolos seus opinantes profesionais. Destilaba o conxunto un certo tufo a satisfacción vingativa...

Así pois, Se a fusión galega se dilucidou como un clásico Celta-Deportivo dos de antes, agora é o momento da Selección Galega. Curioso que o goberno Feijóo, tan reacio ás seleccións deportivas representativas do país, sexa o máximo impulsor de que, neste caso si, os galegos vivamos o funeral da caixa uniformados de azul e branco.

Seguiremos sen facer ningún tipo de análise económica, salvo aquel fantástico informe da consultora Kpmg. Seguiremos sen saber quén son os responsables -si os do Celta, ou os do Deportivo, ou os dous- da sobreexposición ao sector inmobiliario.

Nunca saberemos si a única alternativa para seguir tendo unha caixa en clave dos intereses do país era permitir as fusións SIP que dende antes do principio estaban deseñadas.

Quédanos superar as dúas seguintes ocorrencias que xa se albiscan no curto prazo.

A primeira, esixirlle a Amancio Ortega que por unha vez pense en Galicia, á que tanto lle debe, e poña a pasta.

A segunda, unha vez que a primeira non funcione, facer unha subscrición popular, total tocamos a 714 € por cabeza -pódese facer incluso progresiva a achega de xeito que poñan máis os que máis teñen-.

Despois de que estas dúas brillantes e patrióticas solucións fracasen, iremos todos a Compostela, de azul e branco, xogar o partido coa Irmandiña.

Caixa Pollença non ten problemas

2011-01-26T17:44:00.001+01:00

Pollença, un destino turístico de primeiro nivel, é unha poboación da Illa de Mallorca, na Comunidade Balear, de 20.000 habitantes.

Caixa Pollença, fundada en 1880, aparece sempre no último lugar dos listados e rankings de caixas de aforro españolas, por contar cuns activos de só 344 M € (La Caixa ten 280.000 M €, Caja Madrid 228.000 M € e Novacaixagalicia 78.000 M €). Ou sexa, o seu tamaño equivale ao 0,0012 de La Caixa, ou ao 0,0044 de Novacaixagalicia.

Onte saía no telexornal o Director Xeral de Caixa Pollença explicando que eles non teñen ningún problema para cumprir coas novas esixencias impostas polo goberno de España -8% de core capital- e que, polo tanto, seguirán sendo unha caixa de aforro independente e enraizada no territorio. As dúas claves a través das que explicaba esa envexable solvencia son obvias. A primeira, limitarse a xogar un papel de pura intermediación financeira, acometendo operacións de activo –concesión de préstamos- exclusivamente en función do diñeiro captado nas operacións de pasivo –depósitos dos seus clientes-, sen recorrer nunca aos mercados financeiros maioristas. A segunda, unha moi prudente incursión no mercado inmobiliario.

Polo contrario, aquelas caixas de maior tamaño semellan ser as que van ter máis dificultades para superar as novas esixencias, precisamente por non ter respectado ningunha das dúas elementais claves que tan ben explicaba o Director Xeral de Caixa Pollença.

Non estaría demais lembrar agora o énfase que algúns poñían na importancia do tamaño como factor de competitividade e como, en consecuencia, o converteron en argumento decisivo no truculento debate previo á fusión galega. Nos xa escribiamos neste blog o 25 de outubro de 2009 Caixas de aforro: ¿Cuestión de tamaño?, onde negabamos que o tamaño fose determinante para a viabilidade dun proxecto e no que facíamos referencia tamén ao sistema alemán de caixas de aforro, caracterizado por un elevado número de caixas locais de moi pequeno tamaño.

¿Qué hai detrás das novas esixencias ás caixas de aforro?

2011-01-25T20:28:00.001+01:00

Tantos esforzos dedicados a preservar o carácter público -parapúblico ou semipúblico- das caixas de aforro e o seu enraizamento no territorio -a galeguidade no noso caso- , para ao final correr o risco de quedarnos sen caixas.

Ao inicio do proceso a folla de ruta deseñada en Madrid -Banco de España, Goberno de España, PSOE, PP, e a patronal bancaria- tiña como obxectivo final que os grandes bancos se repartisen a torta apetitosa das caixas.

En 1977 o chamado decreto Fuentes Quintana liberou ás caixas de aforro de dúas limitacións importantes ás que ata aquel momento estaban obrigadas. Unha, a cobertura xeográfica na que podían actuar. Dúas, as derivadas das necesidades de equilibrio entre o volume de operacións de activo e o de operacións de pasivo. E dicir, acercou moito máis o modelo de negocio das caixas ao modelo de negocio dos bancos.

A partir dese momento, os bancos pasan a considerar ás caixas de aforro como competidores directos e, en certa medida, competidores desleais. Desde entón, non perderon oportunidade de presionar ao poder político para que, por unha ou outra vía, se abrise a posibilidade de que as caixas de aforro se privatizasen e así poder acabar absorbendo eles a cada vez máis importante cota de mercado que estaba en poder das caixas de aforro e que entendían que lles pertencía.

Por outra banda, esa liberalización do modelo de negocio das caixas foi o inicio de espectaculares procesos de crecemento tanto dende o punto de vista xeográfico como de volume de negocio. Crecemento que non sempre foi xestionado coa suficiente cautela e profesionalidade. O resultado final é unha concentración de riscos desorbitada no sector inmobiliario e unha dependencia excesiva dos mercados financeiros maioristas para conseguir liquidez coa que seguir financiando as operacións de activo.

A concentración de riscos fai desconfiar a eses mercados internacionais que nunca entenderon moi ben a estrutura do sistema financeiro español e as peculiaridades das caixas de aforro dentro do mesmo. Esixen, polo tanto, ao conxunto da banca española medidas de maior solvencia -máis core capital e mellores resultados nos strees test-.

Diante destas esixencias, a banca privada española séntense prexudicada por esa mala imaxe global internacional e entende que a mesma é consecuencia fundamentalmente das malas rateos das caixas de aforro. Por iso, esixen ao goberno que tome medidas a respecto das caixas que contribúan a mellorar esa imaxe diante dos mercados internacionais. Medidas que son as que acaba de anunciar onte o Goberno de España.

Nestes últimos dous anos, consecuencia da crise e da pésima situación da gran maioría das caixas de aforro, o obxectivo da gran banca española -Santander e BBVA- cambiou. Semella que xa non teñen ningún interese en fagocitarse as caixas -estarían adquirindo un volume inxente de operacións de activo de dubidosa recuperación, unhas elevadas taxas de morosidade que sumar ás súas propias, unha rede de oficinas excesiva e, en moitos casos, redundante coa súa propia e unhas plantillas de persoal excesivas e innecesarias-. Nestes momentos o interese real da banca está en que as caixas desaparezan e que se libere esa enorme cota de mercado para ser captada sen dificultades polas súas propias redes.

Con este panorama a única saída é a inxección de diñeiro público -nacionalización- nuns negocios de máis que dubidosa viabilidade, coa pretensión improbable nestes momentos, de posteriormente privatizalas, en calquera caso a prezos de saldo.

Ou sexa que, como case sempre, este desaguisado pagarémolo vostede e máis eu.

Volve o Trasno

2011-01-23T20:01:00.002+01:00

Despois de sete meses de ausencia, máis que nada por preguiza, hoxe decidímonos a publicar unha entrada neste blog. A idea é ir comentando, outra vez, aquelas novas que nos parezan de interese, aínda que non garantimos nada. E moito menos periodicidade ou regularidade.

Saúdos a todos os que, outravolta, se acheguen por aquí.

Acabouse a festa

2011-01-23T13:13:00.001+01:00

Escribiamos o 16 de maio de 2010: "[a Novacaixagalicia] nace lastrada e condenada ao fracaso. No mellor dos casos, no prazo dun ano estaremos falando de privatización a través dese eufemismo das cotas participativas. No peor, nin poderá chegar a materializarse e haberá que pechar o chiringuito. Por dous motivos. O primeiro, que non se encontre comprador, hipótese máis que probable no contexto actual, para as 250 oficinas da rede exterior de Caixa Galicia que é imprescindible vender. O segundo, que en calquera caso, a pesar de que se siga ocultando información veraz da situación económico-financeira de cada unha das dúas caixas, o hoxe xa máis que certo buraco inmobiliario de Caixa Galicia hai que pagalo" Caixas e crise. Unha mala solución para Galicia

Non foi necesario que pasara un ano, abondaron oito meses. A día de hoxe, diante dos desastrosos rateos de solvencia, en especial das caixas resultantes das fusións rexionais -entre elas Novacaixagalicia-, din desde Madrid, só queda a solución de inxectar capital. As orixes desa escasa solvencia son basicamente dúas: a sobreexposición destas entidades á burbulla inmobiliaria -especialmente caixagalicia no noso caso- e o enorme custo de reestruturación interna, consecuencia da fusión de redes de oficinas que non eran complementarias senón redundantes.

Ao goberno de Madrid gustaríalle que fose capital privado, pero como xa anticipabamos nos, non é doado atopar inversores agás fondos de inversión puramente especulativos que poderían estar dispostos si se lles ofrecen as caixas a prezos de derribo, titula hoxe El País. Ademais, está o problema de que as fusións que non se fixeron pola vía SIP non constituíron un banco no que os inversores poidan inxectar capital.

Así pois, a día de hoxe semella que as únicas alternativas son, ou ben deixalas caer, ou ben nacionalizalas. Calquera das dúas é moi mala solución. A primeira, porque acabaría por arruinar a imaxe de España nos mercados financeiros internacionais. A segunda porque o seu custo dispararía o déficit público, co risco de arrastrar ao Estado Español pola senda que percorreron antes Islandia ou Irlanda.

O goberno galego, que intentou capitalizar en todos estes meses o éxito de ter logrado unha fusión en clave de país, aínda que a que finalmente resultou era xusto a contraria da que inicialmente pretendía, está agora missing, agardando que resolva Madrid.

Acabouse a festa.

En mans de la roja

2010-06-14T19:32:00.000+01:00

Cos efectos da burbulla inmobiliaria made in spain aínda sen descontar. Cun nivel de endebedamento público elevado e crecente, pero sobre todo privado -empresas e familias-, desorbitado. Cunha enorme restrición de crédito a empresas e familias. Coa decisión de reducir o salario aos funcionarios e as máis que previsibles subas de impostos para tentar de reducir o crecente déficit público. Cunha, consecuencia de todo o anterior, tremenda atonía da demanda interna que provoca un importante exceso de oferta e o conseguinte risco de deflación. Cunha endemicamente baixa produtividade e unha aínda máis baixa competitividade nos mercados exteriores -seguimos sendo, despois de EE.UU., campións do déficit comercial- que impide ser optimistas a respecto dunha recuperación a medio prazo pola vía do tirón dos mercados internacionais, como están aproveitando xa os países emerxentes e aqueles outros máis competitivos, como Alemaña. Sen poder recorrer xa á antano tan socorrida devaluación da moeda...

Con este panorama, resumido de maneira concisa ata aquí, vendo nestes días mundialistas os medios de comunicación, semella que a única táboa de salvación á que se aferra coa forza da desesperación este país e o fútbol e o que poida facer la roja no campionato sudafricano.

Máis alá do que poida pensar eu sobre este tipo de bálsamos de fierabras futbolísticos e que poden ler aquí: menos samba e... máis trabalhar, moito me temo que, dentro dun mes, máis grande será a caída.

Sino de país...

Política rudimentaria

2010-05-30T11:30:00.000+01:00

Volve Núñez Feijóo a centrar o discurso cara ás vindeiras eleccións municipais no argumentario que tan bo resultado lle deu nas últimas autonómicas, a austeridade e a loita contra o despilfarro.

Seica aforrou oitocentos mil euros revisando os alugueres que paga a Xunta. Segue a darlle voltas tamén aos gastos de quilometraxe do parque móbil. Está xa moi avanzada a operación de erradicación de axencias e organismos varios -case que todos creados polo bipartito-. E promete agora exterminar aos asesores de deputacións e concellos.

Non serei eu o que negue a importancia de mellorar a eficiencia e control na administración dos recursos públicos. Pero gustaría máis dun político que formulase algunha idea suxerente que puidese servir para albiscar algunha saída á situación de crise na que nos atopamos. Non escoito ao presidente falar emprego nin de competitividade. Estes asuntos subcontrátanse a algunha consultora. Hai poucos días presentáronse trinta folios, formato power point, co pretencioso título de plan estratéxico para converxer coa media UE en 2020.

E gustaría máis tamén dun goberno que gobernase. Un ano longo de mandato que se resume en dous enredos de gran calado, aínda non pechados. O decreto do galego e o vodevil das caixas de aforros.

Porén, á vista das enquisas de opinión semella estar claro que a meirande parte da cidadanía está máis que satisfeita con esta política de comunidade de veciños.

Agora que cada un de nos sufrimos nas propias carnes os efectos da crise económica, no canto de esixirlle aos políticos solucións para saír do túnel, abóndanos con que aparenten levar ben as contiñas. Quizás sexa que xa ninguén acredita na política nin nos políticos, máis alá deste resultadismo curtopracista.

Ao fin e ao cabo, tamén o Real Madrid ficha a Mourinho...

Os efectos pendentes das subprime made in spain

2010-05-23T14:30:00.002+01:00

Ao fío da intervención de Cajasur polo Banco de España, ocórrensenos algunhas reflexións.

Hai tres anos, cando estoupou a burbulla das subprime americanas, mentres outros países -Gran Bretaña, Irlanda, Islandia,..- tomaban medidas drásticas para sanear os seus sistemas financeiros, en España adiouse calquera tipo de medida semellante porque, seica, non tiñamos crise económica e o noso sistema financeiro era o máis solvente do mundo mundial.

O único argumento para tal suposición era a meirande esixencia de dotar provisións anticíclicas que o regulador español impoñía ás entidades financeiras. Argumento que sería razoable e suficiente se a dimensión da crise estivese acotada. A día de hoxe, á vista está que esas provisións non ofrecen máis resistencia ao descalabro que unha tea de araña fronte a unha riada.

A crise económica intrínseca ao modelo produtivo español está empezando a provocar agora, consecuencia do estoupido da burbulla inmobiliaria, que xurdan as subprime made in spain. Orixinadas pola moi lasa política de concesión de créditos das entidades financeiras españolas e polos baixos tipos de interese nos anos inmediatamente anteriores á crise.

A consecuencia é o descomunal nivel de endebedamento privado na economía española, tanto de empresas como de particulares.

Con taxas de paro do 20%, a aplicación de políticas anticrise exclusivamente keynesianas, disparou tamén o déficit público. Deste xeito, os mercados internacionais poñen en cuestión, inevitablemente, a solvencia de España e tanto a UE como USA esixen que o goberno español poña en marcha un drástico plan de axuste que conducirá a unha aínda meirande atonía económica que conducirá a máis paro e a unha máis lonxana recuperación.

Neste contexto, a política do Banco de España convértese en errática. Ata hai dous meses, ou menos, opúñase con determinación ás fusións intrarrexionais de caixas de aforros. A estratexia trazada era avanzar cara á reordenación do mapa financeiro promovendo fusións interrexionais que, ademais de servir para ganar tamaño, desvinculasen ás entidades do poder político autonómico. Agora semella que son precisamente as fusións entre entidades da mesma rexión as que se promoven como fórmula máis doada para gañar tempo e evitar así, a intervención das entidades en peor situación. Por este motivo vimos como o Banco de España pasou, en días, de ser o impedimento principal á caixa galega única, a ser o seu principal impulsor.

Agora viuse obrigado a intervir Cajasur. Pésima noticia para a imaxe de España nos mercados financeiros internacionais.

Pero o peor é que, todo parece indicar, será a primeira -ou a segunda- dunha serie de inevitables intervencións, tanto de caixas como de bancos, ás que de maneira forzada e improvisada se verá obrigado por non ter reaccionado no momento en que se fixo noutros países para erradicar os tan cacareados activos tóxicos que, seica, aquí non tiñamos.

A festa está empezando.

Caixas e crise. Unha mala solución para Galicia

2010-05-16T15:40:00.002+01:00

A tan traída e levada fusión de Caixanova con Caixa Galicia só foi posible grazas á crise. Se a credibilidade do Estado Español non estivese en cuestión nos mercados financeiros internacionais, hoxe non teríamos caixa única en Galicia.

A folla de ruta pactada en Madrid por PP e PSOE non contemplaba esa posibilidade. O que estaba pactado era forzar a Núñez Feijóo a non vetar as SIP que estaban previstas tanto por Caixa Galicia como por Caixanova. O Banco de España tardou demasiado, e cando quixo racionar, poñendo en práctica a ameaza latente dende o principio, a intervención de Caixa Galicia, debido ao deterioro da posición española nos mercados internacionais, xa non era posible. Nestes momentos, a intervención dunha entidade financeira precipitaría o descalabro español nos mercados de débeda internacionais.

Por qué motivo?. Explicábao ben Albino Prada hai uns días en LVG. O problema español non é, de momento, o endebedamento público. Nin tampouco o perverso criterio das axencias de cualificación internacionais. O verdadeiro problema é o nivel de endebedamento privado en España. Tanto de familias como de empresas. Con outras palabras, levamos dez ou quince anos vivindo moi por riba das nosas posibilidades.

Ese nivel de endebedamento privado orixinado, en boa medida, pola burbulla inmobiliaria e polo consumo privado, non foi saneado cando outros países -Reino Unido, Irlanda, Islandia- tomaron medidas drásticas ao respecto. Nós, dicíannos, tiñamos un sistema bancario solvente. Como non se fixo nada, a crise do noso sistema financeiro está aínda pendente. E resulta inevitable.

É neste contexto onde o Banco de España se veu imposibilitado de materializar a ameaza de intervir Caixa Galicia. A única opción, para gañar tempo, foi cambiar de criterio e pasar a apoiar a fusión.

Outro día ocuparémonos dos patéticos esforzos, no norte e no sur, por vender o resultado deste accidentado proceso como un triunfo de país. A realidade é que a nosa anhelada caixa única só foi posible porque non había outra solución.

Nace lastrada e condenada ao fracaso. No mellor dos casos, no prazo dun ano estaremos falando de privatización a través dese eufemismo das cotas participativas. No peor, nin poderá chegar a materializarse e haberá que pechar o chiringuito. Por dous motivos. O primeiro, que non se encontre comprador, hipótese máis que probable no contexto actual, para as 250 oficinas da rede exterior de Caixa Galicia que é imprescindible vender. O segundo, que en calquera caso, a pesar de que se siga ocultando información veraz da situación económico-financeira de cada unha das dúas caixas, o hoxe xa máis que certo buraco inmobiliario de Caixa Galicia hai que pagalo.

A conclusión obxectiva de toda esta patética odisea é que por xogar a facer política sen ter en consideración a máis mínima análise económica, perdeuse a oportunidade de manter, mal que ben, unha caixa galega orientada aos intereses de país: Caixanova.

The end?

2010-05-11T13:32:00.001+01:00

Un goberno normal dun país normal, antes de meterse nun fregado como o das caixas tería feito as contas e sabería con seguridade cál, de todas as alternativas, era a mellor ou, cando menos, a posible.

Como non temos un goberno normal, nin vivimos nun país normal –de aí que manteñamos dende que abrimos este blog a cita de Celso Emilio na cabeceira-, fomos testigos estupefactos, de toda a colección de despropósitos que se ven encadeando dende que hai case un ano se iniciou o asunto.

Lembremos que o melón o abre LVG co único obxectivo de que “a súa caixa” absorbese á “outra caixa”. Semellaba fácil si se lograba crear o clima axeitado na opinión pública explotando a vena da galeguidade,. Trataríase unha vez máis de que “o peixe grande se comera ao pequeniño”.

A primeira sorpresa, política, é que Núñez Feijóo, despois dun tempo de cauta indecisión e de marear a perdiz, se suma sen ningún tipo de cautela á estratexia do xornal coruñés. Era tentador o rédito político que se derivaría de abandeirar a idea forza da galeguidade e dos intereses de país. De paso, estreitaría lazos cos verdadeiros poderes políticos e mediáticos (Caixa Galicia e LVG).

Pensando exactamente nos mesmos obxectivos, o BNG, sorpresivamente, convértese no escudeiro do PP. Por aquel entonces, o PSdG, se ben inicialmente fai un amago de subirse ao carro, consciente de que en Madrid se defendía outra estratexia máis global e de sentido contrario, bota o freo e mantense á marxe.

A medida que se vai conformando unha radical oposición cidadá no sur e tamén, se supón, a medida que se van coñecendo datos sobre a saúde económico-financeira das dúas entidades, Núñez Feijóo e o seu goberno, empezan a modular o discurso, falando xa de “fusión equilibrada e igualitaria”, sen chegar a explicar nunca en qué consistiría tal cousa.

LVG conseguiu personalizar a oposición á fusión na cúpula dirixente de Caixanova –nomeadamente no seu presidente Fernández Gayoso-. Unha vez máis, Núñez Feijóo entra ao trapo do xornal do norte, promovendo, xunto ao BNG, a finalmente non nata Lei de Caixas, que tiña como obxectivo primordial eliminar do ámbito de decisión de Caixanova aos que se opoñían á fusión.

No entanto, o goberno de Madrid que mantivera unha prudente distancia do asunto, entende que chegou o momento de “mandar a parar” porque o que estaba enredando a Xunta de Galicia poñía en perigo a súa estratexia global, pactada, polo demais co PP a nivel de España. Recurso de inconstitucionalidade que paraliza a lei. O Banco de España comeza a tomar, xa en serio, cartas no asunto. Apremia ás caixas a que lle presenten vías de solución xa. A intención era clara, plasmar a imposibilidade da fusión e forzar así á Xunta de Galicia a aceptar as respectivas solucións SIP que cada unha das caixas por separado formularían. En caso contrario, ameaza clara de intervención de unha ou incluso das dúas caixas. Motivos económicos para xustificar esta drástica solución parece ser que abundan.

De repente, sen embargo, o Banco de España cambia de posición. Deixa de oporse á fusión intraterritorial e empurra ás dúas caixas para que cheguen a un acordo xa. Por qué?. Semella que por dous motivos. A situación económica de unha das caixas, que sumada á situación de Caja Madrid, fai inviable xa o SIP que estaba previsto levar a cabo. Segundo, dado o deterioro da posición de España nos mercados de débeda internacionais –rumores de plan de rescate ao estilo grego incluídos- sería impensable que o Banco de España puidese intervir nestes momentos unha entidade financeira sen que esa decisión arrastrase definitivamente ao pozo a imaxe do Estado Español. Así pois, a única solución que permite gañar tempo, pouco –un ano ou dous, non máis- é a fusión que se acabará materializando esta tarde. Apoiada xa tamén, por suposto, polo PSdG.

Só queda por ver cómo se resolve a parte morbosa do asunto. Será quén Gayoso de conseguir que se escenifique claramente a súa vitoria fronte a LVG, Núñez Feijóo, BNG, sindicatos, etc., cunha nova caixa claramente dominada polo sur –presidencia, dirección xeral e sede operativa en Vigo- ou finalmente pactarase unha maquillaxe axeitada para que semelle ser simplemente unha fusión equilibrada?. En calquera caso, pobre equilibrio cando o peixe grande ten que aceptar unha so aparente igualdade de condicións co peixe pequeno. Moito terá que traballar aínda LVG para convencer aos seus de que o resultado non é malo...

A medio prazo, co pacto PP PSOE pechado en Madrid, a única solución, se a hai –eu son escéptico- pasa pola privatización da nova caixa a través das cotas participativas. Se non é así, directamente a desaparición da novísima gran caixa galega.

Para este viaxe sobraban albardas.

Blogs nos que paga a pena ficar de olho

2010-05-09T20:38:00.000+01:00

Os amigos blogueiros de Renovar o BNG, de Jeu de Paume e de Menos mal que nos queda Portugal, cítannos dentro das súas respectivas listas de blogs galegos máis interesantes. Ademais de agradecer a deferencia -seguramente inmerecida-, participamos na iniciativa dando cumprimento ás normas establecidas, que se resumen en dúas: 1. Os blogs elixidos teñen que incrustar a imaxe do selo e un enlace ó blog que outorgou o premio. 2. Seleccionar e enlazar dez blogs máis que segundo o voso criterio valen a pena.

Resulta difícil a escolla de so dez, porque iso significa que quedan moitos fóra que tamén serían merecentes de aparecer aquí. Así pois, non están tódolos que son, pero son tódolos que están (a orde é alfabética, simplemente):

1. Brétemas

2. Café na trincheira

3. Chousa da Alcandra

4. De paso

5. Galizauberalles

6. Jeu de Paume

7. Nos queda Portugal

8. O blog de Antón Losada

9. O blog do Carlos callón

10. Renovar o BNG

Unha universidade para qué?

2010-05-08T12:37:00.001+01:00

A necesidade de xerar avantaxes competitivas baseadas no coñecemento está asumida xa en todos os discursos, tanto políticos, como económicos. Todos entendemos que un país desenvolvido, como o noso, ou compite en formación, en investigación, en innovación, ou non ten ningunha posibilidade de manterse dentro do club de países ricos.

Tal como está deseñado o sistema de I+D+i e o modelo educativo de formación superior en España e en Galicia, a universidade pública é un instrumento clave, tanto na vertente da formación como na vertente da xeración de coñecemento.

Hai días que veñen aparecendo na prensa noticias sobre as vindeiras eleccións a reitor da Universidade de Vigo. Preséntanse dúas candidaturas. Ata onde eu puiden ler, debo confesar que había moito tempo que non vía nunha confrontación electoral dous modelos tan radicalmente contrapostos.

Un candidato, Salustiano Mato, do mesmo grupo do actual reitor, aposta por unha universidade ambiciosa, competitiva, internacionalizada, e que xogue un papel clave de dinamizador económico e social a través da transferencia de coñecemento. A universidade como panca fundamental para o desenvolvemento do país.

O outro candidato, Jaime Cabeza, fai unha proposta centrada na austeridade e na mellora das condicións de traballo do persoal da propia universidade. Unha universidade funcionarial, mirando cara a dentro, onde o máximo obxectivo é o benestar e a placidez dos privilexiados que teñen a sorte de traballar nela. Quizás esta mensaxe teña eco nunha parte dos votantes, pero dende logo, nunha situación como a actual, unha universidade enfocada cara a estes obxectivos sería un enorme despilfarro que o país non se debería permitir.

A solución, por elevación

2010-05-05T09:47:00.000+01:00

Semella que hoxe queda pechado o capítulo caixas. Pero seguramente non pola xuntanza de Compostela, Banco de España, caixas, Xunta, senón pola entrevista de Moncloa entre Rajoy e Zapatero.

Dende o principio, PP e PSOE, a nivel de Madrid, tiñan máis ou menos consensuado o futuro das caixas de aforros. Consenso que, xa se sabe, estaba baseado nun reparto da tarta.

Como en tantos outros asuntos, a inacción do goberno deixou que transcorrese o tempo sen avanzar case nada nesa estratexia.

A día de hoxe, coa solidez financeira do Estado Español máis que cuestionada nos mercados internacionais, é impensable que se poidan adoptar decisións de intervención en algunha entidade financeira, caixa ou banco, sen deteriorar aínda máis a imaxe externa de España.

Polo tanto, diante da evidencia do rápido empeoramento da saúde económico-financeira de algunhas entidades hai que executar xa algunha solución que, polo menos, permita gañar tempo.

No caso galego semella que a estratexia que inicialmente se barallaba en Madrid para avanzar cara a un SIP Caja Madrid, Caixa Galicia e CAM xa non parece factible.

Dado que aquí levamos traballado tanto o tema da fusión e que, guste ou non no sur, se ten conseguido unha significativa marea popular favorable a esta solución.

Dado que é urxente, non só para o goberno de Núñez Feijóo senón, sobre todo, para o goberno de Rodríguez Zapatero, escenificar unha saída.

Dado que con en esa saída se espantan, por un tempo, as pantasmas de intervención de algunha das dúas entidades.

Por todo isto, o máis probable é que nestes momentos, Rajoy e Zapatero estean decidindo que a mellor solución é a fusión equilibrada e igualitaria entre Caixa Galicia e Caixanova, forzada pola crítica conxuntura económica do estado e independentemente da súa viabilidade futura.

Se a curto prazo escampa a crise e o goberno de España é capaz de enderezar minimamente o rumbo, estarase a tempo de pensar en outras solucións máis eficientes.

Se non é así... qué máis ten.

Un país bananero, donde bananas no hay...

2010-05-02T18:16:00.000+01:00

Alguén se pode crer que a decisión máis importante do país dependa das apetencias ou do egocentrismo dun ancián de 78 anos?. Alguén se pode crer que si Caixa Galicia fose unha empresa seria e solvente, soportaría todo este circo?.

Alguén se pode crer que un goberno serio pode facer tantos zig zag como o de Núñez Feijóo?. Primeiro unha lei de caixas para solucionalo pola vía rápida. Despois enfrontarse ao Banco de España e ao goberno de Madrid. Despois envainala e pedirlle árnica ao mesmo Banco de España. O PSdG -José Blanco, incluído-, primeiro si, logo non, agora quizás si... O BNG, dende o principio, máis despistado que un polbo -con b- nun garaxe.

O papel do Banco de España, alguén pode explicalo?. Primeiro non ás fusións intrarrexionais, logo forzando a negociación...

La Voz de Galicia, traballando sempre en defensa dun estrafalario nacionalismo de cantón. Primeiro, promovendo unha mal disimulada fusión que pretendía un paripé para que ese invento que tiñan feito os do sur, e que non tiña moi mala pinta, acabara baixo o control da capital financeira do país, e dicir, en mans dos meus amigos. Logo, cando semellaba que as cousas pintaban moi mal para o norte, buscando un empate a ceros. Agora, que non se sabe moi ben por qué, ven máis posibilidades de gañar, outra vez atacando á desesperada. O Faro de Vigo publicando encíclicas cada vez máis subrealistas...

No entanto, a xente de boa fe, dun e doutro lado, facéndolle a ola aos que non buscan outra cousa que sacar tallada. Uns seica defendendo o país, outros seica defendendo a cidade...

Non seremos quen de coñecer dunha vez, as xentes do común, de qué se está a falar?

Mellor un país sen caixas que unha caixa sen país... Ou non?

Que alguén lle poña fin xa a esta truculenta historia, por favor.

Un honoris causa para Amancio Ortega

2010-04-27T20:49:00.001+01:00

Sorprende o desapego que a empresa autóctona máis importante e máis internacional que temos en Galicia a respecto de todo o que ten que ver co país. E sorprende, na mesma medida, o desapego que o país ten a respecto da empresa autóctona máis importante e máis internacional que ten.

Ikea, cunha traxectoria en tantas cousas semellante a Zara (Inditex), fai bandeira do seu país e exhibe, con orgullo, as súas raíces suecas por todo o mundo. Pola contra, Zara semella máis ben unha empresa apátrida, sen a mínima referencia, nunca ás súas orixes.

Certo que Ikea, ao fin e ao cabo vende madeira e Suecia e un país de tradición forestal e boas madeiras. Quizás neso non haxa paralelismo co caso que nos ocupa. Pero máis alá diso, Ikea e Suecia xeneran sinerxías virtuosas.

Teño visto, por exemplo, nas tendas de Ikea produtos delicatessen suecos, ou publicidade turística dese país nórdico. Pensen, por un momento, que escaparate, as tendas Zara en todo o mundo, para as nosas mellores conservas de peixe. Ou que publicidade para as nosas praias e outras riquezas paisaxísticas.

Á súa vez, o goberno sueco presume de ter unha empresa como Ikea. Aquí, faise referencia a Zara ou a Inditex unicamente nas estatísticas de exportacións... e pouco máis.

Precisamos, como país, recuperar a Zara como bandeira da nosa capacidade empresarial e do que os galegos somos quen de facer.

Propoño, pois, como primeiro paso, que tome a iniciativa quen corresponda e, conforme a ese modelo de Galicia única que propugna o presidente Núñez Feijóo, se promova o nomeamento de Amancio Ortega doutor honoris causa pola universidade galega.

Si, dixen ben, universidade galega: unha universidade, tres pistas... ou sete pistas. Non sei moi ben cantas pistas lle corresponderán, porque así como nos aeroportos está claro: un aeroporto, tres pistas; e nas caixas de aforros tamén: unha caixa, dúas pistas; quizás nas universidades poderíamos aproveitar para darlle algunha pista a Lugo e a Ourense... probiños.

Opinión e obxectividade (a propósito dunha interpelación no facebook)

2010-04-26T21:35:00.000+01:00

Comentaba hoxe un lector habitual deste blog e socio do Trasno nese outro invento que se chama facebook que “As veces vemos ao Trasno como moi valedor do Presidente de Caixanova, e non sabemos si é merecente de tan bo trato... Para nos as cúpulas das dúas caixas están obrigadas a retirarse, pois a súa xestión non foi cando menos eficaz, e si non, que problema tería calquera das caixas e seguir a súa andaina sen necesidades de fusións, SIP ou ventas de activos?...”

Se fixésemos un repaso dos nosos artigos dende que no mes de outubro comezamos a escribir con regularidade, aí están as entradas antigas para constatalo, sería fácil ver que:

1. Dende o primeiro momento nos opuxemos a que un medio de comunicación, La Voz de Galicia, marcase a axenda política, e económica, do país.

2. Reclamamos, dende o principio, unhas caixas máis públicas e máis galegas.

3. Tamén falamos aquí, dende as primeiras etapas desta interminable polémica, da necesidade de depurar responsabilidades entre os dirixentes das dúas entidades, de ser o caso.

4. Esiximos unha análise estritamente técnica e con datos reais que permitise avaliar con obxectividade a viabilidade e a solvencia de cada un dos diferentes escenarios posibles: fusión, caixas independentes como ata o de agora, ou fusións extraterritoriais alternativas.

5. Criticamos que o debate se teña trasladado ao campo das paixóns máis primarias, proceso no que colaboraron medios de comunicación, intelectualidade e forzas políticas, convertendo unha decisión crucial para economía do país nun Celta-Deportivo dos de antes.

6. A realidade, sen embargo, descorreu como descorreu, chegando a aprobar no parlamento, coa colaboración do BNG, unha lei cuxos dous principais obxectivos eran decapitar a Gayoso e impulsar unha fusión exclusivamente política, sen ningún tipo de análise técnica nin económica, máis alá de pagarlle un millón de euros a KPMG por unha auditoría ad hoc –mantida en secreto e filtrada discrecionalmente aos amigos-, que como case sempre di exactamente o que lle interesa a quen paga.

7. Cando o goberno de Madrid e o Banco de España se poñen serios, primeiro paralizando a aplicación da flamante lei de caixas a través do recurso de inconstitucionalidade, e segundo, forzando a que dunha vez se iniciasen as negociacións, baixo ameaza de intervir unha ou as dúas caixas, ocorre que, para sorpresa de moitos, a posición de forza na negociación outórgaselle a Caixanova e a Gayoso.

8. De maneira que o que nacera como unha fusión a través da que, con pouco disimulo, se pretendía que Caixanova fose absorbida por Caixa Galicia, que despois, a medida que se difundían os rumores sobre a delicada saúde da caixa norteña, pasou a ser unha fusión equilibrada e igualitaria, está sendo, a día de hoxe, unha fusión claramente dominada pola entidade de menor tamaño.

9. O común da cidadanía seguimos sen coñecer información real sobre a situación económico-financeira de cada unha das dúas entidades, pero a deriva que relatabamos no punto anterior só pode explicarse en clave de que Caixanova estea en mellor situación que Caixa Galicia. Desinversións da carteira industrial incluídas.

10. Sendo obxectivos, algunha responsabilidade terán os dirixentes de cada unha das dúas entidades. Tanto nun caso, como no outro.

11. Dende o punto de vista dos comportamentos individuais, é clamoroso o silencio que dende o principio ven mantendo Méndez. Máis aínda si se coñece ao personaxe. Quéirase ou non, Gayoso, ademais de lograr importantes taxas de crecemento en Caixanova, impulsou unha clara vocación industrial cun impacto relevante na economía real galega.

12. Ademais, pode gustar máis ou menos, pero o certo é que Gayoso, con setenta e oito anos, foi quen de facerlle fronte a todo un tsunami mediático e político que tiña como principal obxectivo cortarlle a cabeza.

13. É humano, aínda que estratexicamente sexa un erro, que ao verse nunha posición de forza, despois de todo o que pasou, agora esixa que se visualice moi claramente que a batalla económico-empresarial a gaña Caixanova, deixando moi en evidencia a debilidade de Caixa Galicia.

14. De non ser así, semella que non haberá fusión, porque como tamén escribimos aquí dende o principio, nas alternativas que barallaba Caixanova nunca estivo a integración con Caixa Galicia.

15. Da mesma maneira, segue sendo humano, Gayoso esixe que ou queda moi en evidencia que Núñez Feijóo e o BNG se equivocaron coa lei de caixas e aceptan rectificar, ou non haberá fusión.

16. Por todo isto, o máis probable é que acabe non habendo fusión e que todo este proceso negociador non é máis que un paripé que sirva para xustificar a autorización que a Xunta de Galicia ten que darlle aos respectivos SIP extraterritoriais que unha e outra caixa queren levar a cabo.

17. Por iso empeza a ser urxente que se empezase a analizar, tamén nos medios de comunicación no canto de seguir emponzoñando, a viabilidade desas hipotéticas alianzas de Caixa Galicia con Caja Madrid e CAM. E de Caixanova coa Banca Cívica, con Caja Cantabria e Cajastur, ou calquera outro dos que se rumorean por aí. Non é descartable que tamén nese escenario acaben por xurdir sorpresas, nese caso moito me temo que xa irreparables.

Estas son algunhas das claves dos nosos artigos, nos que sempre tratamos de ser coherentes e obxectivos, aínda que todo este asunto está sendo tan longo, con tantos obxectivos cambiantes, con tantas alteracións nas respectivas follas de ruta de cada un dos actores, que non é fácil non incorrer en algún tipo de contradición.

En calquera caso, teña por seguro o amable lector que me interpelaba no facebook que o Trasno non traballa en Caixanova nin escribe ao ditado de Gayoso.

Grândola, Vila Morena

2010-04-25T18:36:00.006+01:00

25 de abril, sempre!

Xornalismo amarelo mal disfrazado de azul e branco

2010-04-25T12:47:00.000+01:00

Un presidente que só está para dar tabaco e o medio de comunicación máis influínte do país tratándonos como se fósemos imbéciles. Lamentable a columna de hoxe de Blanco Valdés "Gayoso y el materialismo histórico". Ai! se don Karl e don Friedich levantaran a cabeza. Ai! se Marta Harnecker lera La Voz de Galicia...

A demostración de que medra o nerviosismo no norte é que xa non quedan máis argumentos que volver, por enésima vez, a demonizar a Gayoso.

Manipúlase, fíltrase información interesada, falséanse as análises das contas económicas, deféndese unha hipotética caixa policéntrica... pero como non sae o que inicialmente tiñan previsto -máis ben tal como avanza a situación, parece que dunha ou de outra maneira vai saír todo o contrario- hai que buscar un culpable.

Nin unha palabra sobre a verdadeira orixe do problema. Nin unha explicación a por qué o Banco de España forzou o inicio das negociacións coa ameaza de intervención. Nada se di do revelador silencio sepulcral da dirección de Caixa Galicia dende que se iniciou todo o asunto. Ningunha razón que xustifique por qué Caixa Galicia está disposta a aceptar case calquera saída -non cabe supoñer que sexa un sacrificio en clave de país...-. Ningunha análise da posibilidade, ou imposibilidade, do hipotético SIP de Caixa Galicia con Caja Madrid.

Pola contra, todas as maldades se personalizan no presidente de Caixanova. Seica o principal motivo de que hoxe non teñamos xa a gran caixa galega e solvente é que este home, que xa ten setenta e oito anos, quere seguir traballando dez anos máis. Arre demo!.

Con esta desaforada fuxida cara a ningures, na que pon ao servizo da causa -qué causa, realmente?- a todos os seus opinantes -moitos dos cales se tiñan gañado un merecido recoñecemento dos seus lectores- non repara La Voz de Galicia que está perdendo a escasa credibilidade que lle quedaba despois da campaña das últimas eleccións autonómicas diante da opinión máis informada do país.

Non repara La Voz de Galicia en que a lectura que se fai no sur de Galicia desa caricatura malvada de Gayoso que está a construír é exactamente a contraria da que se pretende.

Están a piques de convertelo nun heroe popular con Abel Caballero de escudeiro.

Un presidente para dar tabaco

2010-04-23T22:18:00.000+01:00

Había unha vez un presidente que investido por unha exigua maioría absoluta, pero maioría ao fin e ao cabo, decide que o proxecto estrela -no que non tiña reparado con antelación- do seu recente estreado goberno, ía ser a creación dunha grande entidade financeira.

Semellaba unha tarefa doada e con grandes posibilidades de rédito político. Había no país dúas caixas de aforros de tamaño mediano e o seu goberno tiña capacidade lexislativa para influír nos criterios de gobernanza das mesmas. Había algúns atrancos, pero nada insalvable. Unha das caixas non gozaba de moi boa saúde e o presidente da outra estaba manifestamente en contra da fusión.

Pon en marcha a maquinaria lexislativa co obxectivo fundamental de cortarlle a cabeza ao presidente díscolo que se opoñía á fusión. Ese home era xa moi maior, bastaba con fixar unha idade de xubilación que o obrigase a retirarse. Iso e o nomeamento polo parlamento de novos conselleiros, en ámbalas dúas caixas, obedientes ao presidente, sería máis que suficiente. Coa axuda doutro grupo parlamentar minoritario, con ansias de capitalizar unha parte do rédito político, apróbase a nova lei nun tempo record.

Semellaba que a operación estaba feita. Castigábase ao díscolo, favorecíase á caixa máis amiga, precisamente a que non gozaba de moi boa saúde, e de paso cumpríanse os desexos do principal medio de comunicación do país, quen dende había un tempo viña presionando con forza para que se materializase a fusión. Para darlle sustento técnico á operación encárgase unha auditoría express, custa un millón de euros e di o que quere que diga o que a paga. Todo ben.

Envolto na bandeira, o presidente saca peito. Como artífice da seica tan desexada fusión, correspóndelle a el ordenar con minuciosidade como se levará a cabo. Como home ecuánime que é, ordena unha fusión equilibrada e paritaria. Parecía estar favorecendo, sen dúbida, a aqueles que máis se opuxeran á operación. Así son os bos e xenerosos.

Pero non estaba todo feito. O goberno do reino recorre a flamante lei diante do tribunal constitucional, o que implica que se paraliza a súa aplicación. Nin se pode xubilar ao presidente díscolo, nin se poden nomear novos conselleiros obedientes.

Pouco despois, o Banco Central do Reino, o que realmente manda nos asuntos financeiros, á vista do estado de saúde das dúas caixas, ordena que se inicien as conversas para a fusión, baixo ameaza de intervir algunha ou as dúas entidades, pero ¡sorpresa!, di que quen ten que pilotar as negociacións é a caixa máis pequena e o seu ancián presidente díscolo.

Así pois, aquel pobre vello que xa se daba por amortizado, e que nunca quixo a fusión, esixe unhas condicións leoninas para avanzar. Non só quere absorber á caixa rival, senón que se nega a disfrazala de fusión paritaria. Quere que quede en evidencia que el gañou esa partida. E como non se fía do presidente, quere ademais, que se derrogue a lei de caixas. Quere que se lle garantan ao menos cinco anos como presidente único da nova caixa.

O presidente xa non di nada. Como os bos espectadores dos xogos de naipes, mira e da tabaco.

A culpa é do Just in Time?

2010-04-18T15:59:00.000+01:00

Hai uns anos titulaba o Faro de Vigo "mexar Just in Time", para recoller o malestar sindical na planta PSA cando comezaron a aplicarse procedementos xusto a tempo.

Onte, publicaba Atlántico Diario un editorial que levaba por título "la culpa es del Just in Time", referido ao problema destes días en Citroën, consecuencia de que un provedor de segundo nivel, subministrador de Faurecia, deixou de subministrar e ademais negábase a devolver uns moldes vitais para fabricar noutra empresa os compoñentes que ela viña producindo. Concentraba Atlántico Diario as culpas no Just in Time, abogando, incluso, pola conveniencia de constituír stocks de seguridade para evitar este tipo de riscos.

O Just in Time é, despois da cadea de montaxe fordista, a meirande innovación que se ten producido no século XX nos procesos de produción de gran volume. Non só polos incrementos de eficiencia que provocou, senón, sobre todo, porque cambiou os criterios competitivos, permitindo fabricar produtos personalizados -mass customization- a precios de produto estándar.

En determinados sectores, nomeadamente os de produtos tecnoloxicamente complexos, ningunha empresa podería competir sen aplicar criterios Just in Time. Do mesmo xeito que a ninguén se lle ocorrería hoxe fabricar produtos de gran volume sen aplicar un proceso de produción fordista.

Porén, o caso destes días en Citroën, deixa en evidencia como as empresas occidentais, en xeral, esqueceron na implantanción do Just in Time, unha parte fundamental do asunto. Todo o relativo á relación con provedores. O éxito das empresas xaponesas estaba baseado nunha axeitada selección de provedores, fundamentada, antes que nada, nun clima de confianza, lealdade e fidelidade do provedor, compartindo con este os beneficios derivados deste modo de produción. En occidente, pola contra, optouse por aplicar ás empresas provedoras toda a presión do Just in Time, sen ofrecerlles ningunha compensación. López de Arrriortúa foi, no seu momento, un dos máximos exponentes deste comportamento.

En ausencia de cooperación, formuladas as relacións provedor-cliente en termos de conflito, cada parte do proceso fai valer as súas armas. No caso da empresa do Bierzo DDM (Diseño y Desarrollo de Matricería) interromper o subministro e quedarse cos moldes que lle había facilitado Faurecia para fabricar diferentes compoñentes do salpicadero do C4 Picasso. A orixe do problema é que Faurecia rescindiu diversos contratos de produción coa empresa de Ponferrada, a que, previamente, había realizado unha grande inversión na súa fábrica precisamente para poder atender a demanda de Faurecia.

A culpa é do Just in Time ou da nosa -occidental- particular visión das relacións comerciais interempresariais?

A venta de R, unha mala noticia para Galicia

2010-04-16T22:45:00.003+01:00

Xa que a prestación de servizos financeiros se desenvolve en libre competencia, os galegos como usuarios dos mesmos elixiremos aquelas empresas que nos ofrezan mellores condicións, podendo utilizar un banco galego, español, francés ou americano, do mesmo xeito que compramos automóbiles fabricados en Vigo, Alemaña, Italia ou Xapón.

Máis aló do impacto directo no emprego e na creación de riqueza que as nosas caixas poden ter no emprego e no PIB galegos, o realmente decisivo son os impactos indirectos a través das empresas promovidas ou participadas polas caixas.

A carteira de Caixanova está integrada por máis de 100 empresas, nas que investiu nos últimos cinco anos máis de 1.200 millóns de euros. Algúns exemplos de empresas participadas pola caixa do sur son: Enerfin Enervento, Grupo T-Solar ou Reganosa en enerxía; Itinere, Autoestradas do Salnés ou Autopista Central Gallega en infraestruturas; R Cable y Telecomunicaciones ou Sivsa Soluciones Informáticas en telecomunicacións; Adolfo Domínguez en textil; Monbus en transporte; Geriatros o Sogaserso no terceiro sector; Filmanova en audiovisual ou Banco Gallego no sector financeiro. Segundo información da propia caixa, en conxunto xeran máis de 21.000 empregos en Galicia.

A carteira industrial de Caixa Galicia está formada por 150 empresas, das que 72 están en Galicia cun investimento de 686 millóns de euros. Son bos exemplos Pescanova, na extracción, cultivo e transformación de productos do mar, Cupa Group, no campo da pizarra. Factoría Naval Marín, Norvento, Faus Group-Finsa, Dinak, Terras Gauda, Itínere (titular de Autopistas del Atlántico, Autoestradas de Galicia ou Autopista Central Gallega), Autovía del Barbanza, Gas Galicia ou Reganosa. Xerando en total 13.000 empregos en Galicia.

Por todo isto, a venta de R por parte de Caixanova é unha mala noticia para Galicia. Agora ben, non deixa de ser unha decisión que corresponde ao ámbito estritamente empresarial, cos mesmos obxectivos de xerar liquidez que cando hai uns meses Caixa Galicia vendeu a súa participación en Galp.

Quizás isto non houbese sido así se non se tivese forzado a inicialmente prevista absorción de Caixanova por parte de Caixa Galicia e que, finalmente como se está a ver estes días, derivou no intento de que Caixanova sexa o salvador de Caixa Galicia.

Non é de recibo resumir a análise a que Gayoso pasa dos intereses reais de Galicia, como fai hoxe Ventoso en La Voz de Galicia. Basta xa!. Non é aceptable que dende ese xornal se siga marcando a estratexia de país, cun Núñez Feijóo cada vez máis receptivo ao que parece, e se siga facendo nacionalismo de cantón disfrazado de nacionalismo de folla de lata.

Ten sentido seguir investindo diñeiro público na industria do automóbil?

2010-04-10T23:57:00.001+01:00

O 75 % dos automóbiles que se venden en España son de importación. Isto significa que de todo o diñeiro público investido nos sucesivos plans renove, vive, etc. -máis de 700 millóns de euros en 2009 e máis de 500 en 2010, sen considerar as achegas das diferentes comunidades autónomas- só a cuarta parte repercute na maior demanda de vehículos fabricados en España. Con outras palabras, o 75% deses recursos acaban estimulando as ventas de automóbiles fabricados en Francia, Alemaña, Xapón ou Corea.

É certo que esas axudas tamén favorecen a concesionarios e distribuidores, porén non creo que por esta vía se xustifique gasto tan importante. Por outra banda, non hai que esquecer que, como é obvio, o impacto sobre o volume de ventas é puntual e directo, exclusivamente en tanto duran as axudas. Nunha situación de crise severa e duradeira como a que vivimos, e á vista argumentos anteriores, non parece xustificado, entón, destinar tal cantidade de recursos a incrementar artificialmente, nos primeiros meses de cada ano, as ventas de automóbiles.

Doutro lado, hai uns días anunciouse que a Xunta de Galicia fará unha achega a PSA de 40 millóns de euros. E o goberno de España, este mesmo mes, repartirá 145 millóns entre os fabricantes implantados en España. Aínda que oficialmente trátase de financiar proxectos concretos, a realidade é que responden á chantaxe que constitúen as ameazas máis ou menos veladas de deslocalización de fábricas, coas dramáticas consecuencias que esas decisións terían sobre as cifras de paro.

É esta unha política de investimentos públicos que non conduce a ningures. A máis crise, máis ameazas, polo tanto máis fondos que aplacan a situación uns poucos meses, pero que non van influír cando as decisións de redución da produción, de peche ou de deslocalización sexan inevitables. As estratexias dos fabricantes semellan claras. Se continúa a recesión nos mercados mundiais, a primeira medida será replegarse, mantendo a produción nos seus países de orixe, na medida do posible, e reducíndoa en países como España, meramente ensambladores pero con elevados custos. Cando o mercado se recupere, a expansión farase en países con menores custos salariais -Asia, Norte de África, Leste de Europa ou América Latina-.

No canto dese intento desesperado por manter a flote ese xigante con pes de barro chamado automoción -España aínda é o oitavo fabricante mundial-, máis coherente sería investir eses recursos en reforzar a competitividade e a internacionalización de industrias autóctonas.

Balance de catro meses

2010-04-08T22:56:00.000+01:00

Grazas a todos.

Afiliación á Seguridade Social (atendendo a petición dun amable lector)

2010-04-08T20:27:00.002+01:00

O número de cotizantes en Galicia en marzo de 2010 foi de 1.007.875, o que representa un aumento do 0,15% respecto ao mes anterior. Pero son 23.996 afiliados menos que no mes de marzo de 2009, o que supón unha caída interanual do 2,33%.

No conxunto do Estado o número de afiliados incrementouse en 22.457 (+0,13% respecto a febreiro de 2010), polo que o total de afiliacións ao remate do pasado mes era de 17.594.808.

Este aumento é o segundo que encadea a afiliación á Seguridade Social despois dos 26.000 novos cotizantes que gañou en febreiro. No último ano perdéronse 463.313 afiliados, un 2,57% menos.

Galicia situouse como a cuarta comunidade -por detrás de Baleares, Cantabria e Cataluña- na que máis subiu a porcentaxe media de afiliados en relación a febreiro de 2010.

No réxime xeral estaban dados de alta en Galicia en marzo 734.721 persoas -fronte ás 732.964 de febreiro de 2010-. No réxime de autónomos rexistrouse un descenso situándose en 223.701, fronte aos 223.943 do segundo mes do ano. O colectivo de empregados do fogar rexistrou un leve incremento de afiliados -pasando de 20.516 de febreiro a 20.569-.

En España o réxime xeral foi o que rexistrou un maior aumento da afiliación, ao gañar 32.691 ocupados no mes de marzo, un 0,25% máis, respecto a febreiro. O réxime especial de traballadores do fogar incrementouse un 0,86% e o réxime de autónomos sumou 873 afiliados máis en marzo, 0,03% máis que en febreiro. Co repunte de afiliados de marzo, o réxime xeral ten 13.255.716 ocupados, 393.326 menos que hai un ano (-2,88%), mentres que o réxime de autónomos suma 3.134.666 ocupados, acumulando unha perda de 118.603 afiliados no último ano (-3,65%).