terça-feira, 5 de janeiro de 2010

Unha breve ollada, pretendidamente desapaixoada, sobre o problema da lingua (Reposición)

Vaia por diante que sendo como son completamente lego en materia filolóxica e sociolingüística este comentario non ten máis valor que a opinión dun cidadán común deste país. Espero saiban disimular o atrevemento.

Anticipo tamén que comparto tódalas accións e movementos en defensa do galego. Sen embargo, aínda entendendo que este tema ten un evidente interese político-electoral, a min particularmente, non me interesa esta vertente. En moitas ocasións teño a impresión que, tamén neste asunto, o debate social formúlase ao nivel das paixóns máis primarias e, polo tanto, máis irracionais.

O goberno ten que exercer unha discriminación positiva a prol do galego que debe reflectirse na administración e especialmente na educación -totalmente en contra, pois, da modificación do decreto-. Non é de recibo, entón, a actitude hostil que amosan algúns -bastantes- membros do goberno. Nin que se patrocinen iniciativas socioculturais que desprecen o idioma, como se publicaba hoxe que ocorreu cunha páxina web de cociña patrocinada pola Consellería de Cultura.

Penso, porén, que deberíamos impornos o esforzo de analizar o problema cunha perspectiva de máis longo prazo para tratar de identificar as verdadeiras causas do retroceso no número de falantes.

Porque, non nos enganemos, o esforzo que se leva feito a prol do galego dende a instauración do goberno autónomo é obxectivamente moi importante. Educación, administración, tvg, investigación, mundo editorial, audiovisual, musical, etc. Sen embargo, o número de galegofalantes diminúe de xeito constante dende hai vinte e cinco anos.

Semella pois que o verdadeiro problema está nos criterios de elección individual que cada un de nos temos a respecto do idioma a utilizar.

E aquí coido que hai dous asuntos clave. O primeiro ten que ver coa presión que o idioma dominante exerce sobre o minoritario. E isto que ocorre tamén co inglés a respecto do español, incluso co español en relación ao portugués, con moita máis forza o sofre o galego nunha nación sen estado e sometido polo tanto ao influxo enorme de todo o español -medios de comunicación, administración, educación e relacións sociais-. Teño exemplos moi próximos de rapaces criados en galego que a medida que se van socializando -escola, amigos- pásanse ao español.

O segundo asunto, o fundamental, ten que ver coa autoidentificación que fai a maioría da poboación, que sente que pertence a España e non a Galicia. Falaba eu nun post anterior -caixas de aforros e conciencia de país- que boa parte da cidadanía séntese cómoda coa homologación de Galicia como unha región autonómica española máis, alonxándose, nos últimos anos semella que definitivamente, da consideración de nación que manteñen Cataluña e Euskadi. Xa sei que isto ten a súa orixe en moi profundas razóns históricas nas que non é o momento de entrar agora. Mais, en tanto non se modifique este sentido de pertenza, avanzaremos cara a un estatus de reduto étnico folclórico para o galego. Eu non quero un idioma de museo.

Trátase, pois, en último extremo dun problema de elección política. Mentres o nacionalismo represente en Galicia só o 15% dos votos, e baixando, o galego como idioma vai camiño do ghetto.

4 comentários:

  1. Hi, there! It's a nice to know you...

    ResponderExcluir
  2. teño as miñas dúbidasinda que chegas a un bo final. Esta nun "extremo último" a causa da "eleccion politica" denantes haberá factores mais fondos e fundamentais de intervención. Por exemplo; 1º- poñoche o caso da euskaria onde fun nado e vivo ben sei que a aceptacion nacional andaría perto do 60% e non chega o 10% de euskofalantes e iso con mais axuda institucional. que na nosa terra de seguro (25 anos).
    2º-fai 300 anos o nacionalismo galego existia?? e embargantes daquela 99% de galego falantes inclusive na emigración americana.
    Tes razón os sociolinguistas teñen moito traballo connosco.
    A intervencion política polo tanto non é todo no noso caso pero sin ela poderiamos estar inda mais estragados na nosa cultura ( filosofia da botella medio chea).xose Barran

    ResponderExcluir
  3. Eu estou dacordo coa discriminación positiva a prol do galego. O que trato de plantexar é a necesidade de analizar as causas da deserción dos últimos anos. Pero eu non son especialista, nin moito menos, como ya digo no post.
    Saúde Xosé. E grazas

    ResponderExcluir

No faiado